donderdag 5 november 2009

Award




Deze award heb ik gekregen van Sandra. Heel erg bedankt voor deze award. Sorry dat het zo lang heeft geduurd dat ik hem neer zet op mijn Blog. Ik zou hem jou ook weer geven maar dat kan denk niet ;-)

De regels zijn dat je zeven dingen over jezelf moet vertellen dus hier komen ze:

1. Ik houd ontzetten van de natuur.
2. Ik ben gek op dieren. Vooral op Sita
3. Ik vind het heerlijk om te wandelen en te genieten van de rust in de natuur.
4. Ik hoop ooit eens te verhuizen naar Noord Limburg
5. Ik ben momenteel heel veel te vinden op Facebook :-) en speel daar FarmVille en zo.
6. Ik vind het heerlijk om met mijn hond te knuffelen ;-)
7. Ik zou eigenlijk hoognodig weer eens wat creatiefs moeten doen. (Als ik weer meer energie heb zal dat ook gebeuren)

Ik mag de award doorgeven aan zeven personen en dat zijn er bij mij geen zeven maar twee.


Heel veel plezier met de award en de vragen!

zaterdag 4 juli 2009

2 Awards



Wat een verassing 2 Awards gewonnen. Ik ben er ontzettend blij mee.
Leonie ontzettend bedankt. Ik waardeer het enorm.

Normaal hoor ik nu de Awards door te geven aan andere mensen. Maar omdat het de laatste maanden erg slecht met mij gaat (daarom heb ik de laatste tijd ook niets geschreven op mijn Blog.) heb ik Leonie gevraagd of ik dat achter wegen mag laten. En dat was oké. Bedankt voor je begrip Leonie en nogmaals bedankt voor de Awards.

Groetjes en veel liefs van Monique en een poot van Sita

donderdag 19 maart 2009

Filmpje van Scooby

Op 8 februari was er in het programma "Tiere suchen ein Zuhause" een stukje van Scooby. Mocht je dat nou niet gezien hebben kan je het bekijken op de site van Scooby. De kwaliteit van het filmpje is niet zo goed. Maar je krijgt toch een beetje in indruk.
Je vind de pagina met het filmpje. Link werkt niet meer jammer genoeg.
Wilde het al een tijdje neer zetten op mijn blog maar was het telkens weer vergeten.

Groetjes en veel liefs van Monique en een poot van Sita.

Mevrouw Piep

Het is al weer een tijd terug dat ik wat heb geschreven over Sita. Omdat ik natuurlijk eigenlijk deel 3 wilde schrijven en dat eigenlijk steeds meer zou worden wat ik moest schrijven. Stelde ik het steeds uit. Dus heb ik maar besloten gewoon nu telkens wat te schrijven en niet alles wat ik van plan was. Maar zal wel zo nu en dan terug grijpen naar iets wat in deel 3 was gekomen. Ik heb door het bericht 4 foto’s toegevoegd die ik heb genomen in De Hamert een fantastisch natuur gebied waar ik ontzettend graag kom als ik in Arcen zit. Sita vind het daar ook heerlijk. De foto’s zijn niet helemaal van goede kwaliteit maar vond het toch leuk om ze toe te voegen. Het jasje wat ze daar aan heeft heb ik zelf gemaakt van een deken ;-) het werkt goed.



Sita is echt zo lief. Ze haalt geen kattenkwaad uit. Als we aan het wandelen zijn en ze loopt aan de lange lijn dan luistert ze ook heel goed. Als ik ze roep komt ze tegenwoordig snel en heel vrolijk naar mij toe gelopen. Ze gaat in het bos ook steeds vaker kwispelen.In huis durft ze nog niet echt rond te lopen. Alleen als ze weet dat we gaan wandelen, durft ze wel rond te lopen. Dan durft ze tegenwoordig tussen de salontafel en de bank te lopen. Wat ze in het begin echt niet durfde. Ook als het zo ver is dat we gaan wandelen. Wat ze heel duidelijk aan mijn stem merkt en aan mijn manier van doen. Begint ze te piepen. Piepen is echt haar manier van communiceren. Ze staat dan meestal niet meteen op maar gaat dan dus eerst praten (piepen). Af een toe piept ze ook gewoon zo als we niet gaan wandelen. En als het etenstijd is en ik ben niet snel genoeg begint ze te piepen ;-). Of als we de wijk weer binnen rijden waar we wonen of bij mijn ouders in de straat. Ze doet het ook al in Arcen bij het vakantiehuis van mijn ouders. Ze is dus echt mevrouw piep. Hahaha. Wel soms een beetje lastig omdat ik nog niet echt het piepen kan onderscheiden. Want als ze bijvoorbeeld eens tussendoor uit moet dan is het wat lastig te bepalen of ze uit moet of gewoon zomaar even piept.



Ik sta er wel van te kijken waar honden allemaal bang voor kunnen zijn. Nu de zon wat vaker gaat schijnen. En dus ook in huis schijnt en dus schaduwen en licht vlakken veroorzaakt ben ik er dus achter gekomen dat honden zelfs daar voor bang kunnen zijn. Ik krijg steeds vaker het gevoel dat Sita niet veel of nooit buiten is geweest. Het is gewoon zielig dat als dan de zon schijnt ze gewoon gestrest word en bang en heel snel ligt te ademen. Ze zal er wel met de tijd aan wennen. Maar sneu vind ik het wel voor haar.



Sinds een tijdje durft ze s’ morgens in de tuin. In het begin deed ze alleen haar behoefde en liep toen weer snel naar binnen. Sinds een paar weken heeft ze ontdekt dat renen ook wel leuk is in de tuin. En dat doet ze nu ook elke morgen. Ik hoop in de toekomst eens een digitale video camera te kopen zodat ik eens wat filmpjes kan maken van Sita. Het is zo leuk te zien hoe ze dan aan het rennen is en soms een speelhouding aan neemt. Maar als je ziet hoe het gras er nu uit ziet. Oeps. Maar ja dat is niet anders. Blacky rende ook wel in de tuin maar niet zo zoals zij. Bij Blacky zag je niet zo ontzettend veel aan het gras. Ik wil wel proberen om echt sport en speel gras te zaaien. Kijken of dat opkomt en of het dan wat beter houd. Lukt dat niet dan heb ik gewoon pech. ;-) Ik hoop dat ze binnenkort ook overdag in de tuin durft om lekker te scharrelen en te rennen. Ze heeft het tot nu toe 2 keer aangedurft om overdag naar buiten te gaan.



Sinds een paar maanden heb ik een nieuwe lijn. Mijn oude lijn was echt aan vervanging toe. Die was ook al 16 jaar oud. Ik was op zich nog niet van plan om hem te vervangen maar het werd toch tijd. Want tijdens het wandelen is die 2 keer los gegaan van Sita’s koppelstuk. Ik schrok mij toen echt rot. Bij de eerst keer dacht ik het kwam doordat we aan de kruising stonden te wachten en ik haar toen aan het koppelstuk vast hield en dat ik hem toen misschien per ongeluk open had gemaakt. Maar later gebeurde het weer een keer en toen had ik niet de sluiting van de lijn vast. Gelukkig was het zo dat ze het telkens niet door had dat ze los was en ik haar heel snel weer vast kon pakken. Maar schrikken was dat wel. Dus toen heb ik maar besloten dat er een nieuwe lijn moest komen. Ik heb toen ook maar meteen besloten dan een lijn te kopen die je kunt verstellen en die je dan makkelijk vast kan maken een het tuigje en het halsband en dat ik dan geen koppelstuk meer nodig heb. Ik heb gekozen voor de Hunter hondenlijn Round & Soft wel een dure lijn maar wel erg fijn in gebruik.

Het is toch nog een heel bericht geworden.

Groetjes en veel liefs van Monique en een poot van Sita

donderdag 5 februari 2009

Scooby op TV

Eventjes snel een berichtje voor dat ik straks op vakantie ga. Op de Duitse televisie zender WDR op zondag 08. Februari 2009, om 18.15 - 19.10 Uur komt er iets over Scooby in het programma Tiere suchen ein Zuhause. Mijn Sitje komt uit dat Asiel. Ik zelf heb ik geprogrammeerd zodat ik het later nog kan kijken maar zal ook zeker gaan kijken op de dag zelf. Ben wel benieuwd :-)
Tot binnenkort.

Groetjes en veel liefs van Monique en een poot van Sita

woensdag 4 februari 2009

Eindelijk Internet

Eindelijk heb ik weer Internet. Heerlijk. Het heeft lang geduurd maar maar alles is nu afgehandeld met KPN en sinds een paar dagen heb ik nu een Internet+bellen abonnement van Telfort. Mijn Telefoon moet nog omgezet worden en dat zou tot 4 dagen duren. Ik hoop dat het vandaag dan omgezet word zodat ik hem op de modem kan aansluiten. Het word nu natuurlijk veel makkelijker om weer op mijn blog te schrijven. Ik had bij het laatste bericht geschreven dat deel 3 over Sita na een paar dagen zou komen maar dat is niet gebeurt. Het ging met mij eventjes wat minder en daarom zat het er eventjes niet in om over Sita te schrijven. Maar het gaat goed met Sita. Morgen ga ik voor 12 dagen naar Arcen toe, lekker wandelen en rusten en als ik dan weer terug ben ga ik weer iets schrijven over Sita.

Groetjes en veel liefs van Monique en een poot van Sita

vrijdag 26 december 2008

Deel 2

Arcen (vakantiehuisje)
Sinds Sita bij mij is zijn we al 2 keer naar het vakantiehuisje in Arcen geweest. De eerste keer was natuurlijk best spannend. Hoe zou ze het vinden en hoe zal ze zich gedragen. Maar het ging de eerste keer meteen goed. Ze voelt zich daar net zo fijn als ik. Ze voelt zich zelfs in dat huisje net wat ontspannender dan thuis. Dat zal ook komen omdat het daar gewoon rustiger is als we gaan wandelen maar ook rondom het huisje is het gewoon een stuk rustiger. Ik ben natuurlijk ontzettend blij dat ze zich daar zo goed voelt. Want ik ben daar ook altijd heel graag en zou ook het liefst in die omgeving wonen. Je kunt daar gewoon zo heerlijk wandelen en ook in het weekend vind je daar veel plekken waar je kunt wandelen zonder dat je er iemand tegenkomt. Dat lukt je niet waar ik woon. Daar is het in het weekend file wandelen. En dat vind ik vreselijk.
We zijn ook uit eten geweest en toen was Sita ook mee en dat ging super. Ze was in het begin wat onrustig en toen vroeg ik mijn vader of die even mijn Jas wilde halen. Die heb ik toen neer gelegd en ze ging vrij snel op mijn jas liggen en was er niets meer aan de hand. En hebben we heerlijk kunnen eten.
Ze heeft in Arcen ook geleerd aan de lange lijn te lopen. Juist omdat je daar niet vaak andere honden tegenkomt waar ik loop was dat een goede manier om haar te leren aan de lange lijn te lopen. Ik had een nieuwe lange lijn gekocht met een band en niet met een koord. Zodat het veiliger voor Sita is. Ze vond het aan het begin doodeng. Omdat als ik heb op een bepaalde lengte zette maakt die veel lawaai als de rol van het band heen en weer gaat. (dat was niet met die lange lijn met het koord.) Ik dacht in het begin wel “oh dat word nog wat” maar uiteindelijk viel het allemaal mee. Ze raakte in het begin nog wel regelmatig in een soort paniek als de lijn aan het einde was. Dan bokte ze en sprong in het rond. En als het geluid er was keek ze angstig rond. Maar dat werd steeds minder. Tegenwoordig is het zo dat ze zelfs ook wel eens een beetje galoppeert als ik bijvoorbeeld naar links wil en zij al een stukje de andere kant is opgelopen. En ik dan zeg kom Sita. Ook staat ze nu regelmatig stil en wacht dan op mij tot dat ik bij haar in de buurt ben en dan loopt ze weer verder. Je kunt dus zeggen dat ze al goed gewend is aan de lange lijn. Ik gebruik de lange lijn alleen in het bos en ook alleen als het niet druk is. Maar ja als het druk is ga ik ook niet naar het bos ;-)
Op de vakantie ben ik ook langzaam begonnen haar minder vaak Dubbel te beveiligen. Want ze schrikt tegenwoordig veel minder als we aan het wandelen zijn. Nu loopt ze eigenlijk alleen nog maar sporadisch dubbel beveiligd. Voor het bos (aan de lange lijn) heeft ze een tuigje wat ik ook gebruik voor in de auto. En als we aan het wandelen zijn, zoals in de wijk dan gebruik ik alleen een halsband. Maar omdat binnenkort wat meer vuurwerk af word gestoken zal ik wel weer tijdelijk dubbel beveiligen. Daar ik nog niet weet hoe ze daar op zal reageren.

Niet in de auto durven
Ze houdt niet echt van autorijden. Ze is altijd in het begin heel erg aan het bibberen en ze hijgt ook ontzettend veel en snel. Maar gelukkig word ze niet misselijk. Want dat zou een stuk minder fijn zijn. Maar er is zelfs een korte periode geweest dat ze de auto niet meer in wilde. Waardoor dat precies is gekomen weet ik niet. In het begin heb ik haar nog wel een soort kunnen overhalen maar dat duurde steeds langer. Dus toen heb ik het maar anders aangepakt. Ik heb haar wel altijd de keus gelaten of ze er zelf in wilde stappen. Maar als ze dat na de eerst keer dat ik zeg ga maar niet deed tilde ik haar er gewoon in. Toen ze net bij mij was heb ik haar ook telkens er in getild omdat ze toen nog geeneens wist hoe ze er in moest komen. Dus zo de auto in getild worden was niet vreemd voor haar. Dat heb ik denk 2 weken moeten doen en opeens stapte ze weer vanzelf de auto in. Wat nou de oorzaak was weet ik niet maar dat geeft ook niet. Ik ben wel benieuwd of ze ooit gewoon ontspannen in de auto zit. Want als we met de auto weg gaan betekend het eigenlijk altijd een leuke wandeling.

Tanden
Toen we de eerste keer bij de dierenarts waren had hij gezegd dat er wel iets aan haar tanden moest gebeuren. Daar ze veel tandsteen had. Maar we zouden daar even mee wachten. Ze had toen ja ook koorts en zo in het begin. Daar ik Sita rauwe voeding geef en ze ook allerlei kauwbotjes en zo krijgt (hoewel ze nog steeds niet weet wat ze met een buffelhuidbot moet). Maar ik kon laatst vaststellen dat haar tanden volledig schoon geworden waren. Dus ze hoeft daarvoor niet onder de narcose :-). Dat is het voordeel van Rauwe voeding en botjes. Brokken geven vaak tandsteen.

Bibberen
S’ morgens was het altijd zo dat ze bibberde als ik naar haar toe ging. Overdag had ze dat geheel niet als ik haar ging knuffelen of zo. Maar s’ morgens was dat wel het geval. Ik liet haar dan ook altijd in rust en kreeg ze pas haar ochtendknuffel als ze zo ver was dat ze even in de tuin wilde. Toen wij in Arcen waren de laatste keer. Heb ik beneden geslapen, en opeens ging ze midden in de nacht naast mijn matras staan en toen ging ze zitten. Toen dat gebeurde heb ik van boven de dekens gehaald die voor op het bed zijn (haar dekens voor op bed) en heb ik de dekens naast het matras gelegd en ging ze tegen het matras op de deken liggen. Vanaf die tijd sliep ze in Arcen elke nacht op die dekens bij mij. Wat ik natuurlijk heerlijk vond. En sindsdien bibbert ze ook niet meer s’ morgens als ik naar haar toe ga om haar een ochtendknuffel te geven. Ze krijgt steeds iets meer vertrouwen.

Alleen zijn
Ze kan heel goed alleen zijn. Ze maakt niets stuk. Ik ben het nog steeds zo nu en dan aan het oefenen zodat ze er goed aan kan wennen. Ze hoeft in principe niet vaak alleen te zijn. Maar ik wil het haar natuurlijk wel leren. Want het is wel fijn als ze het kan. Zelfs het alleen zijn in het vakantiehuisje gaat goed. Het langste was 3 en half uur. En dat is natuurlijk heel fijn. Als ik eens naar de stad wil of eens op bezoek waar ze niet mee kan. En natuurlijk boodschappen doen. Ik zelf moet er ook eigenlijk nog aan wennen dat ik nu een hond heb die wel alleen kan zijn. Blacky kon dat niet. Het laatste jaar van zijn leven kon ik wel eventjes boodschappen doen als het niet te lang duurde. Maar als ik Sita alleen laat heb ik nog steeds een soort gespannen gevoel in mijn buik. Maar dat gaat vanzelf wel over als ik elke keer weer zie dat ze het goed doet. :-)

Deel 3 komt over een paar dagen :-)