vrijdag 26 december 2008

Deel 2

Arcen (vakantiehuisje)
Sinds Sita bij mij is zijn we al 2 keer naar het vakantiehuisje in Arcen geweest. De eerste keer was natuurlijk best spannend. Hoe zou ze het vinden en hoe zal ze zich gedragen. Maar het ging de eerste keer meteen goed. Ze voelt zich daar net zo fijn als ik. Ze voelt zich zelfs in dat huisje net wat ontspannender dan thuis. Dat zal ook komen omdat het daar gewoon rustiger is als we gaan wandelen maar ook rondom het huisje is het gewoon een stuk rustiger. Ik ben natuurlijk ontzettend blij dat ze zich daar zo goed voelt. Want ik ben daar ook altijd heel graag en zou ook het liefst in die omgeving wonen. Je kunt daar gewoon zo heerlijk wandelen en ook in het weekend vind je daar veel plekken waar je kunt wandelen zonder dat je er iemand tegenkomt. Dat lukt je niet waar ik woon. Daar is het in het weekend file wandelen. En dat vind ik vreselijk.
We zijn ook uit eten geweest en toen was Sita ook mee en dat ging super. Ze was in het begin wat onrustig en toen vroeg ik mijn vader of die even mijn Jas wilde halen. Die heb ik toen neer gelegd en ze ging vrij snel op mijn jas liggen en was er niets meer aan de hand. En hebben we heerlijk kunnen eten.
Ze heeft in Arcen ook geleerd aan de lange lijn te lopen. Juist omdat je daar niet vaak andere honden tegenkomt waar ik loop was dat een goede manier om haar te leren aan de lange lijn te lopen. Ik had een nieuwe lange lijn gekocht met een band en niet met een koord. Zodat het veiliger voor Sita is. Ze vond het aan het begin doodeng. Omdat als ik heb op een bepaalde lengte zette maakt die veel lawaai als de rol van het band heen en weer gaat. (dat was niet met die lange lijn met het koord.) Ik dacht in het begin wel “oh dat word nog wat” maar uiteindelijk viel het allemaal mee. Ze raakte in het begin nog wel regelmatig in een soort paniek als de lijn aan het einde was. Dan bokte ze en sprong in het rond. En als het geluid er was keek ze angstig rond. Maar dat werd steeds minder. Tegenwoordig is het zo dat ze zelfs ook wel eens een beetje galoppeert als ik bijvoorbeeld naar links wil en zij al een stukje de andere kant is opgelopen. En ik dan zeg kom Sita. Ook staat ze nu regelmatig stil en wacht dan op mij tot dat ik bij haar in de buurt ben en dan loopt ze weer verder. Je kunt dus zeggen dat ze al goed gewend is aan de lange lijn. Ik gebruik de lange lijn alleen in het bos en ook alleen als het niet druk is. Maar ja als het druk is ga ik ook niet naar het bos ;-)
Op de vakantie ben ik ook langzaam begonnen haar minder vaak Dubbel te beveiligen. Want ze schrikt tegenwoordig veel minder als we aan het wandelen zijn. Nu loopt ze eigenlijk alleen nog maar sporadisch dubbel beveiligd. Voor het bos (aan de lange lijn) heeft ze een tuigje wat ik ook gebruik voor in de auto. En als we aan het wandelen zijn, zoals in de wijk dan gebruik ik alleen een halsband. Maar omdat binnenkort wat meer vuurwerk af word gestoken zal ik wel weer tijdelijk dubbel beveiligen. Daar ik nog niet weet hoe ze daar op zal reageren.

Niet in de auto durven
Ze houdt niet echt van autorijden. Ze is altijd in het begin heel erg aan het bibberen en ze hijgt ook ontzettend veel en snel. Maar gelukkig word ze niet misselijk. Want dat zou een stuk minder fijn zijn. Maar er is zelfs een korte periode geweest dat ze de auto niet meer in wilde. Waardoor dat precies is gekomen weet ik niet. In het begin heb ik haar nog wel een soort kunnen overhalen maar dat duurde steeds langer. Dus toen heb ik het maar anders aangepakt. Ik heb haar wel altijd de keus gelaten of ze er zelf in wilde stappen. Maar als ze dat na de eerst keer dat ik zeg ga maar niet deed tilde ik haar er gewoon in. Toen ze net bij mij was heb ik haar ook telkens er in getild omdat ze toen nog geeneens wist hoe ze er in moest komen. Dus zo de auto in getild worden was niet vreemd voor haar. Dat heb ik denk 2 weken moeten doen en opeens stapte ze weer vanzelf de auto in. Wat nou de oorzaak was weet ik niet maar dat geeft ook niet. Ik ben wel benieuwd of ze ooit gewoon ontspannen in de auto zit. Want als we met de auto weg gaan betekend het eigenlijk altijd een leuke wandeling.

Tanden
Toen we de eerste keer bij de dierenarts waren had hij gezegd dat er wel iets aan haar tanden moest gebeuren. Daar ze veel tandsteen had. Maar we zouden daar even mee wachten. Ze had toen ja ook koorts en zo in het begin. Daar ik Sita rauwe voeding geef en ze ook allerlei kauwbotjes en zo krijgt (hoewel ze nog steeds niet weet wat ze met een buffelhuidbot moet). Maar ik kon laatst vaststellen dat haar tanden volledig schoon geworden waren. Dus ze hoeft daarvoor niet onder de narcose :-). Dat is het voordeel van Rauwe voeding en botjes. Brokken geven vaak tandsteen.

Bibberen
S’ morgens was het altijd zo dat ze bibberde als ik naar haar toe ging. Overdag had ze dat geheel niet als ik haar ging knuffelen of zo. Maar s’ morgens was dat wel het geval. Ik liet haar dan ook altijd in rust en kreeg ze pas haar ochtendknuffel als ze zo ver was dat ze even in de tuin wilde. Toen wij in Arcen waren de laatste keer. Heb ik beneden geslapen, en opeens ging ze midden in de nacht naast mijn matras staan en toen ging ze zitten. Toen dat gebeurde heb ik van boven de dekens gehaald die voor op het bed zijn (haar dekens voor op bed) en heb ik de dekens naast het matras gelegd en ging ze tegen het matras op de deken liggen. Vanaf die tijd sliep ze in Arcen elke nacht op die dekens bij mij. Wat ik natuurlijk heerlijk vond. En sindsdien bibbert ze ook niet meer s’ morgens als ik naar haar toe ga om haar een ochtendknuffel te geven. Ze krijgt steeds iets meer vertrouwen.

Alleen zijn
Ze kan heel goed alleen zijn. Ze maakt niets stuk. Ik ben het nog steeds zo nu en dan aan het oefenen zodat ze er goed aan kan wennen. Ze hoeft in principe niet vaak alleen te zijn. Maar ik wil het haar natuurlijk wel leren. Want het is wel fijn als ze het kan. Zelfs het alleen zijn in het vakantiehuisje gaat goed. Het langste was 3 en half uur. En dat is natuurlijk heel fijn. Als ik eens naar de stad wil of eens op bezoek waar ze niet mee kan. En natuurlijk boodschappen doen. Ik zelf moet er ook eigenlijk nog aan wennen dat ik nu een hond heb die wel alleen kan zijn. Blacky kon dat niet. Het laatste jaar van zijn leven kon ik wel eventjes boodschappen doen als het niet te lang duurde. Maar als ik Sita alleen laat heb ik nog steeds een soort gespannen gevoel in mijn buik. Maar dat gaat vanzelf wel over als ik elke keer weer zie dat ze het goed doet. :-)

Deel 3 komt over een paar dagen :-)

donderdag 25 december 2008

Deel 1

Omdat het alweer zo lang geleden is dat ik iets van Sita heb verteld. Heb ik besloten het in delen te gaan schrijven. Anders word het een ontzettend lang verhaal :-) .

Gezondheid – huid
Sita heeft problemen met haar huid. Eerst dacht ik dat het littekens waren. Maar voor zekerheid heb ik haar wel een periode gewassen met een shampoo tegen schimmel op basis van etherische oliën. In het begin leek het beter te gaan maar toen begon het weer erger te worden. Dus duidelijk geen littekens anders zou het niet erger worden. Ze kreeg ook steeds meer pukkels en die werden dan bruin. En later verdwenen ze in zijn geheel weer. Dus toen maar weer naar de dierenarts. Ze hebben toen verschillende test gedaan, en ben ik begonnen met haar preventief te behandelen tegen schimmel met spul van de Dierenarts. Ik moest haar dan geheel nat maken met dat spul en dat moest opdrogen. Uit de test is niets gekomen. Maar het spul hielp wel. De plekken werden rustiger. Toch bleven de pukkels komen. Ik had toen verteld aan de dierenarts dat ik haar gewassen had met die shampoo. Toen zij de dierenarts ook dat, dat de testen zou hebben kunnen beïnvloed. Na de wassingen wilde hij haar toch ook maar gaan behandelen tegen Demodex. Ze wordt behandeld met Advocate. En toen begonnen de pukkels na de 2de behandeling te verdwijnen. Voor dat ik haar het de 3de behandeling heb gegeven zijn we naar de dierenarts geweest en hij vermoed dus dat ze dan toch Demodex heeft. Ze heeft nu haar 3de behandeling gehad. Kort daarvoor waren er wel weer een paar pukkels omhoog gekomen maar die zijn nu weer allemaal weg en er zijn geen nieuwe bijgekomen. Er is nu afgesproken dat ik haar elke 3 maanden Advocate geef. En ik houd het natuurlijk in de gaten dat als de pukkels en zo weer omhoog kom dat ik weer aan de bel trek. Dat het spul tegen schimmel ook heeft geholpen. Kan ook betekenen dat ze ook daarnaast noch schimmel had. Maar sinds ze bij mij is heb ik nu meer dan 500 euro aan de dierenarts uitgegeven. Dat is wel eventjes slikken. En dat is iets waar men toch rekening mee moet houden als men een hond uit Spanje haalt. Ze kunnen het een of ander mankeren. Ik wil hier mee niet zeggen dat men geen hond uit Spanje moet halen. Maar er wel gewoon even rekening mee moet houden dat er bij sommige honden wel eens artskosten aan verbonden zijn. Maar zoiets kan natuurlijk ook gebeuren als je een hond uit een Nederlands asiel haalt. Gelukkig gaat het nu met de gezondheid van Sita goed.

Happen
Soms doe je iets heel automatisch wat voor een hond zoals Sita heel beangstigend kan zijn. We waren met de auto weggeweest en ik stapte uit en zette iets op het dak van de auto. Om daarna Sita er uit te laten. Sita was zo ontzettend geschrokken van het geluid toen ik iets op het dak had gezet dat ze dus in paniek de auto uitsprong. Als Sita niet vast had gezeten in de Auto met een Autogordel voor honden dan zou ze weg geweest zijn. Maar omdat ze vast zat kwam ze dus niet ver. Maar ze was wel ontzettend in paniek. Ik benaderde haar heel voorzichtig en hield haar vast. Maar ze was zo angstig dat ze in mijn hand hapte. Ze beet niet echt maar het was gewoon dat ze mij wilde laten weten dat ik haar los moest laten. Maar dat heb ik natuurlijk niet gedaan. Kort daarna werd ze weer rustig en sprong de auto weer in en kon ik haar los maken van de autogordel en konden we rustig naar het huis lopen. Ik heb er alleen wat blauwe plekken aan overgehouden. Niets ernstigs dus. Maar vanaf toen veranderde er iets bij Sita. Het leek wel of ze mij weer iets meer ging vertrouwen. Toen het gebeurde werd ik ook niet boos op haar. Want ik kon haar reactie ook heel goed begrijpen. En ik vermoed dat mijn reactie haar alleen maar goed heeft gedaan.
Vanaf die tijd heb ik natuurlijk meer opgelet dat ik als ik iets op het dak leg het niet zo hart neer zet zodat ze niet zo schrikt. En dat gaat ook heel goed nu. Het is inmiddels al weer een tijd terug dat dit is gebeurd.

Wandelen
Ik hoef Sita niet meer zachtjes te dwingen of zo. Zodra ze merkt dat ik mijn Jas aan trek of mijn schoenen komt ze heel snel naar de gang. Het tuigje omdoen en zo vind ze ook geen enkel probleem meer. In het begin begon ze nog wel te bibberen maar dat is eigenlijk ook bijna weg. Heel soms heeft ze het nog wel als ik bezig ben haar alles om te doen. Maar dat is eigenlijk zelden. Nu met de kou heeft ze ook een jasje aan. En dat vond ze in het begin ook vreselijk. Maar dat is ook helemaal voorbij en kan ik het makkelijk aandoen. Ik moest zelf wel een beetje over mijn eigen schaduw springen. Want ik houd er niet zo van om een hond een jasje aan te doen. Maar bij Sita is het wel nodig. Dus dan moet het maar ;-)
Ik ben van plan zelf een jasje te gaan naaien. Maar ik moet nog op zoek gaan naar een naaimachine. Ik wil dan een jasje gaan naaien waar de borst beschermd is. Want juist daar heeft ze geheel geen haar. Haar gehele onderkant is kaal en als ze dan in het bos loopt word die heel vies en nat en dat is niet fijn voor haar. Ik heb zelf al een jasje met de hand genaaid als proef of het zou werken zoals ik het wilde en dat werkt prima. Ik ben alleen nu op zoek naar een bedrijf wat mooi fleecestof verkoopt in de kleur van Sita. Maar heb nog niets kunnen vinden. Dus zal ik eerst maar gaan werken met een deken die ik in huis heb die een beetje haar kleur heeft. Mocht iemand een goed bedrijf weten hoor ik het graag.

Trappen lopen
Sita kan nu best goed trappen lopen. Toen we in Arcen waren hebben we veel geoefend bij de trap die bij de receptie is. En dat ging echt goed. Laatst heeft ze zelfs een trap naar boven gelopen die open was. Ze kon er dus doorheen kijken. Het was een trap buiten. Maar in huis doet ze het niet. Ik weet niet waarom niet. Want ze kan trappen lopen. Ze vindt het wel een beetje eng. Maar ze kan het wel. Ik wil binnenkort wel gaan proberen om koekjes op de trap te gaan leggen om te kijken of het dan lukt. Want als ze eenmaal zo ver is dat ze ook bij mij thuis de trappen loopt dan kan ze ook boven slapen. Ik heb natuurlijk 2 maanden beneden geslapen voor haar, maar slaap nu gewoon boven en laat dan een lamp in de gang aan zodat als ze opeens zou durven ze naar boven zou kunnen komen. Maar tot nu toe heeft ze het nog niet gedaan. Ik heb zelfs een aantal dagen haar naar boven en beneden getild zodat ze kon ervaren wat er boven allemaal is. Ook heeft ze op die manier 1 nacht boven geslapen. Maar omdat altijd te doen vind ik geen optie. Want ik heb ook periodes dat ik laatst heb van mijn rug en dan zou ik haar niet kunnen tillen en ik ben s’ morgens ook nog wat versuft en zou samen met haar de trap af kunnen vallen. Ik hoop dat ze het snel doet want ik mis haar s’ nachts wel. Ik heb altijd een hond in mijn slaapkamer gehad en vind het gewoon zo vreemd om zonder een hond in mijn kamer te gaan slapen.

Commando’s
Commando’s, ik vind het eigenlijk maar een naar word. Alsof je, je hond rond commandeert. Maar goed Sita moet natuurlijk wel een paar basis commando’s kennen. Als we in het bos lopen kent ze er al een paar. Dat zijn kijk, wachten en kom is hier. En dat doet ze heel goed. In het begin als ik riep Sita kom is. Liep ze langzaam naar mij toe. Tegenwoordig draaft ze vrolijk naar mij toe. Sinds een paar dagen ben ik begonnen met het wachten bij de stoep.
Ze moet nu altijd even wachten ook al komen er geen auto’s. Ik zeg dan Sita wacht en tot dat ik zeg kom maar dan gaan we verder en word ze natuurlijk ook beloont en dat doet ze heel goed. Ze leert snel.

Deel 2 komt morgen :-)

woensdag 24 december 2008

Fijne Feestdagen

Ik wil iedereen die mijn Blog leest. Hele fijne Kerstdagen en een Gelukkig, Gezond, Liefdevol en creatief 2009 toewensen. Ik wil ook iedereen bedanken die gereageerd heeft op mijn berichtjes. Via de mail of op mijn blog. Ook bedankt voor jullie interesse. Volgend jaar zal ik natuurlijk ook berichtjes schrijven. En als ik weer gewoon internet heb natuurlijk veel meer als nu.
Over Sita komt morgen of overmorgen weer een grote update met alles wat er zo gebeurt is in de laatste tijd.

Groetjes en veel liefs van Monique

woensdag 26 november 2008

Kort berichtje

Het is al weer een tijd geleden dat ik wat heb geschreven. Ik heb nu wel weer telefoon maar geen Internet. En de problemen met KPN heb ik nog steeds. Laatst weer iemand aan de telefoon gehad en weer over mijn klacht gesproken en dan word er gezegd u word terug gebeld binnen 6 weken. En zo gaat het maar door.
Ik was eigenlijk van plan om zo nu en dan wat te schrijven over Sita ook al heb ik geen Internet. Maar dan gewoon via de PC van mijn vader te werken. Maar dat is toch lastiger. Want ik schrijf het liefste op mijn eigen PC en dan moet je het weer op een USB stik zetten en dan weer op mijn vaders PC. Toch zal ik volgende maand eens gaan zitten en van alles vertellen over Sita. Het gaat ieder geval goed met haar en ze is een schat. Ik zou haar voor geen goud meer willen missen.
Tot gauw.

dinsdag 30 september 2008

Bot


Sita heeft op 26.09 haar eerste bot gehad. En dat smaakte haar erg goed. Ze wist meteen wat ze ermee moest doen. Terwijl ze niet weet wat ze met Kauwstaven aan moet lol. Maar dat komt vast nog wel eens dat ze ook de kauwstaven gaat eten. Zoals je kunt zien geniet ze erg van het bot.



Bij de foto hieronder was dus opeens het bot weg. Ze had het verstopt in de handdoek waar ze het bot op had gekregen zodat haar deken niet vies word. Het was een leuk gezicht zoals ze het aan het verstoppen was in de handdoek.



We zijn die dag ook nog lekker wezen wandelen in het bos. En daar heb ik ook een paar foto's van gemaakt.


Gewoon lekker genieten tijdens het wandelen. Ze vind wandelen in het bos zo ontzettend fijn. Jacht instinct heb ik nog niet kunnen ontdekken. Laatst zijn we zelfs 3 reetjes tegen gekomen die een paar meter van ons vandaan het pad overstaken. En alleen haar oren gingen omhoog en ze keek. Maar maakte totaal geen aanstalten om er achter aan te gaan.


Op de onderstaande foto kan je goed zien dat Sita dubbel beveiligd is. Ze heeft een halsband en een tuigje om. En een koppelstuk zodat ik alleen 1 riem hoef vast te houden. En dat is ook wel nodig bij haar. Omdat ze toch nog vaak schrikt. Al ging het wel al steeds beter. Nu het weer meer aan het waaien is, is ze ook weer een stuk onzekerder als we aan het wandelenen zijn. Ze krimpt vaak ineen als we langs een boom lopen die met zijn takken aan het wuifen is. En ook het geruis van de bladeren vind ze eng. Ze is gewoon zenuwachter tijdens de wandeling. Dat is echt iets waar ze nog heel erg aan moet wennen. Maar dat komt allemaal wel. Het tuigje wat ze om heeft heb ik tijdelijk te leen via de stichting. Ik heb al een ander tuigje bestelt in het bruin. Het kon alleen tot 4 weken duren totdat ik het zou krijgen. Het is inmiddels al 2 weken geleden dat ik het heb bestelt dus het zal wel niet meer zo lang duren voordat het er is. En een bruin tuigje zal toch wat mooier staan :-) In de toekomst wil ik ook een bruine halsband bestellen die dan op maat is gemaakt. Maar daar wil ik nog eventjes mee wachten. Omdat ze nog iets aan moet komen en dan zou de halsband misschien weer te krap zijn.



Gisteren avond was het heel erg hart aan het regenen en het knalde tegen de ramen. Ook daar werd ze angstig van en maakte zich heel klein en drukte zich tegen haar teddybeer aan. En toen begon het ook nog te omweren. Het is duidelijk dat ze de teddy echt als heel prettig ervaart. Ik ben van plan om een CD te kopen met allemaal geluiden. Zodat ze ook aan vuurwerk en zo gaat wennen. Op die CD staan allemaal verschillende geluiden.
Als ik alles zo bekijk had er bij haar beschrijving van Scooby denk ik 2 * moeten staan bij Getraumatiseerd. Maar ik ben heel blij dat, dat niet zo was en ze maar 1 * had staan. Want als er wel 2 * hadden gestaan. Had ik haar nooit gekregen want dan hadden ze waarschijnlijk gezegd dat ik dan al een zelfverzekerde hond zou moeten hebben.
Ze kan nog geen trappen lopen en ik had dus besloten toch maar weer boven te gaan slapen. Want ik slaap sinds ze bij mij is ook beneden. Wat ik ook geen probleem vind. Maar ik heb dus geprobeerd 2 nachten boven te slapen. Ik deed geen oog dicht en misde haar ontzettend hahahah . Zat ook steeds te luisteren of alles goed ging. Dus vanacht heb ik gewoon ook weer beneden geslapen. En Sita vind het ook wel fijn als ik beneden slaap ;-)

Waarschijnlijk heb ik vanaf vanmiddag geen Internet meer. Voor hoe lang dat zal zijn weet ik niet. Ik heb al sinds 12.07.2008 problemen met KPN en sinds 24.07.2008 heb ik al geen telefoon meer. KPN maakt fouten over fouten en als het goed is heb ik wel vanaf de vandaag telefoon maar geen Internet meer en ga ik op zoek naar een andere aanbieder. Ik zal proberen zo nu en dan hier iets te schrijven via mijn vaders computer.

woensdag 24 september 2008

Van alles


Het is alweer een paar dagen geleden dat ik wat heb geschreven. Maar het gaat allemaal goed. De koorts is niet meer terug gekomen en daar ben ik heel blij mee. Vrijdag had ik ook de dierenarts gebeld dat ik het momenteel ook niet nodig vond om langs te komen. Maar als het opeens slechter zou gaan ik natuurlijk wel meteen zou bellen. Toen kreeg ze vrijdag avond opeens een hele vieze neus. Er kwamen opeens grote stuken snot uit haar neus die ook wit en gelig was. Ik dacht natuurlijk meteen oh wat is dit. Heb ik net de dierenarts afgebeld. Nou was het wel zo dat als ik die middag gegaan was er ook nog niets te zien was. Maar ik schrok natuurlijk wel en dacht dan moet ik maandag maar naar de dierenarts. Of als het heel erg word naar de weekenddienst. Maar zaterdag was het al weer bijna over en kwam er alleen nog wat witachtige vlooibare vocht uit. En ook niet de hele dag. En zondag was het weer helemaal weg. Wat mij ook opeens opviel op zaterdag dat ze tijdens het wandelen opeens veel meer om haar heen keek en ook opeens veel meer aan het snuffelen was in de lucht. Niet op de grond. Daar heeft ze nog steeds geen interesse in. Maar in de lucht. Ook begon ze veel meer aan mij te snuffelen en zo. Het lijkt er op dat het iets was wat er gewoon uit moest en ze zich nu veel beter voelt. En daar ben ik natuurlijk erg blij om.

Ik vergeet trouwens steeds te vertellen dat Sita een litteken op haar oog heeft. Ik had al wel wat gezien maar kon niet goed zien wat het precies was en heb dat natuurlijk ook even na laten kijken. Ze heeft een klein zwart vlekje maar ook een litteken op haar rechter oog. Zo te zien heeft ze het al een tijdje want ze heeft er geen ontsteking aan of zo. Dus misschien dat ze het in Scooby heeft opgelopen of bij de vorige eigenaar. Hoe ze er aan is gekomen zal ik wel nooit te weten komen. Ze moet natuurlijk wel om het litteken heen kijken en daardoor komen de beelden natuurlijk heel anders bij haar binnen. Je ziet ook dat ze het meest schrikt wat aan de haar rechter kant gebeurt.

Sita vind het helemaal niet prettig als ik aan haar voetjes zit. Ze trekt dan altijd heel snel haar poot terug. Omdat ze toch moet leren dat ik aan haar voetjes zit. Ben ik begonnen om regelmatig haar poten te aaien en af een toe haar voetjes tijdens het aaien iets vast te pakken. Zodat ze op een langzame manier er aan kan wennen. En ik in de toekomst de nagels kan knippen. Want dat zou nu niet mogelijk zijn. Gelukkig heeft ze korte nagels en is het momenteel niet nodig.

Ik ben natuurlijk ook het alleen zijn aan het oefenen. En dat gaat heel goed. Tot nu is ze al 2 keer een half uur alleen geweest. En dat gaan we natuurlijk nog verder opvoeren. Het zou mooi zijn als ze tot 3 uur alleen zou kunnen zijn. Het zal op zich niet vaak voorkomen dat ze alleen moet zijn. Maar het is natuurlijk wel prettig als het eens kan.

Ik sta er soms van te kijken hoe onsensibel sommige mensen kunnen zijn. Sita en ik waren vrijdag lekker aan het wandelen in het bos. Ik kwam een vrouw tegen met 2 honden. 1 kleintje en 1 grote. Ze hield de grote dichter tegen zich aan toen ze mij en Sita zag aankomen. Dus ik vroeg of de hond misschien agressief was en ze zij dat het een reu is. Alsof dat altijd moet betekenen dat een reu agressief is. Ik zij dat Sita een teefje is. En dan zou het volgens haar goed gaan. Ze liet haar grote hond op Sita afgaan en het was duidelijk dat Sita heel erg bang was. En dan ga je er van uit dat die vrouw het wel begrijpt dat ze gewoon door moet lopen. Maar nee hoor, ze laat haar grote hond nog een keer op Sita af gaan. Die kleine hond begon heel hart te blaffen en te grommen. Sita en ik konden geen kant op. Ik was toch kwaad op die mevrouw. Dit was dus iemand die geen inzicht heeft in een angstige hond en dat het dan gewoon beter is om verder te lopen en niet nog eens je hond op een angstige hond af te laten gaan. Het had gelukkig geen nadelige gevolgen voor Sita. Want het gaat juist zo goed met andere honden. Ze durft nu al vaak aan andere honden voorbij te lopen. Ook al komen ze frontaal op haar af. Ze loopt er wel met een kleine boog langs. Maar ik vind het echt een grote vooruit gang.


Het is heel goed geweest om de koekjes los te koppelen van het tuigje en haar even met rust te laten wat het uitlaten betreft. Ze heeft gewoon even haar behoefde in de tuin gedaan. Maar omdat het steeds langer duurde voordat ze haar behoefde ging doen. En het zelfs op een dag zo was dat ze om half 6 s’ morgens haar behoefde had gedaan en toen om 19.50 uur ze nog steeds niets had gedaan. Wat natuurlijk nooit gezond kan zijn als het zo lang in het lichaam is. Heb ik toen besloten haar toch op een zachte manier te dwingen. Ik heb haar halsband om gedaan en het tuigje om haar nek gedaan, maar nog niet vast geklikt. Dat vond ze natuurlijk niet echt leuk. Toen heb ik de lijn vast geklikt en heb heel zachtjes aan de lijn getrokken, en kwam ze tot mijn verbazing snel mee. Bij de volgende keer ging het ook zo maar hoefde ik niet echt meer zachtjes aan de lijn te trekken. Na een korte tijd hoefde ik haar alleen nog het tuigje om haar nek te doen en stond ze op. En op een morgen toen ik mijn schoenen aan deed in de gang, kwam ze opeens naar de gang. Wat was ik trots op haar. Toen ik het tuigje pakte liep ze wel weer hart weg. Maar ze kwam daarna toch weer terug. Nu komt ze al regelmatig zelf naar de gang als het tijd is om te gaan wandelen en ik mij gereed maak om te gaan wandelen. Af een toe moet ik nog wel het tuigje op haar plek om haar nek doen. Maar ik vind het al echt goed gaan. We gaan ook elke dag naar het bos en dat vind ze zo heerlijk. In de auto bibbert zo nog regelmatig maar dat zal in de toekomst ook wel over gaan.

Momenteel ben ik bezig om haar te leren trap lopen. In het bos waar ik momenteel kom is een vrij natuurlijke trap aangelegd. En omdat ze dan lekker ontspannen is, is dat een goed moment om te oefenen. De treden zijn wel wat uit elkaar zodat ze op sommige treden zelfs schijn in zijn geheel kan staan. Maar om te oefenen in het begin zijn ze perfect. Naar boven ging ze telkens een paar treden en dan stond ze weer stil. Ik heb het wel met een beetje licht dwang moeten doen. Maar ze deed het en kreeg tijdens het oefenen natuurlijk heel veel complimenten. De trap naar beneden lopen vond ze duidelijk makelijker. De volgende keer (gisteren) dat ik wilde oefenen waren ze bezig met het onderhoud van de tuin die bij het bos zit. Dus toen was ze erg nerveus door het lawaai en ging het minder goed.
We zijn ook gisteren naar mijn ouders geweest en omdat ze daar ook trappen hebben dacht ik laat ik het maar eventjes proberen. Want die trappen zijn ook overzichtelijk en niet 1 hele lange trap met een bocht zoals bij mij thuis. Ze was erg nerveus maar weer met een beetje zachte dwang en geruststellend praten lukte het tot op het tussen gedeelte van de trappen. Daar hebben we dan even gestaan en toen weer een stukje trap. Ook dit ging weer goed. Omdat het zo goed ging wilde ik nog eventjes nog een stukje trap proberen en dan van de volgende verdieping de lift pakken. In het begin wilde ze niet en toen lukt het toch weer wel. En hebben we weer even gerust op het gedeelte tussen de trappen. Om naar de volgende verdieping te gaan moesten we nog een paar treden. Maar ze wilde niet meer. Ik heb het nog wel eventjes geprobeerd maar ze weigerde en ze kreeg zelfs zulke zweetvoetjes dat er natte voet afdrukken op het beton stonden. Dus toen ben ik op de trap gaan zitten en heb haar geaaid en zachtjes met haar gepraat. En ze leunde tegen mij aan. Toen ze weer helemaal ontspannen was zijn we de trap naar beneden gegaan, wat heel goed ging en hebben we de lift genomen naar mijn ouders. Wat later zijn mijn moeder, Sita en ik nog eventjes naar een drop gereden. En hebben we in een rustige winkelstraat gelopen. En dat ging echt heel goed. Ze was af een toe wat onzeker en soms wat angstig. Maar het grootste gedeelte ging het goed. Omdat het zo goed ging zijn we zelfs even in een schoenenzaak gegaan en hebben daar eventjes rondgelopen. Ook hebben we even gezeten in de winkel en heeft mijn moeder nog wat verder rond gekeken.
Omdat er die dag toch best wat stress was voor Sita zijn we als afsluiting van die dag en als laatste wandeling lekker nog eventjes naar het bos geweest.

Vandaag zijn we ook weer lekker naar het bos geweest. En we hebben de trappen weer geoefend. Ze laat mij elke keer weer verbaasd staan. Ze waren nog volop bezig in de tuin zoals gisteren. Maar ze rende de trap op alsof ze het altijd al heeft gedaan. En later ging ze ook heel vlot de trap af. Toen ben ik toch nog maar eventjes naar mijn ouders gereden om ook die trap even te proberen. En dat ging ook allemaal heel vlot naar boven. Se naam zelfs 2 treden per keer. Tot dat we aan het punt waren beland waar ze gisteren ook voor geen meter meer verder wilde en kreeg ze weer zweetvoetjes. Ik heb toen maar weer even gewacht tot dat ze weer rustig en ontspannen was en zijn we weer naar beneden gegaan. En toen weer naar huis. Morgen gaan we gewoon weer verder oefenen. En dan kan ik misschien binnenkort in mijn eigen huis gaan oefenen met de trap.

De foto’s die ik in dit bericht heb verwerkt heb ik gemaakt toen we net bij mijn ouders binnen waren.
Het is een lang bericht geworden. Maar ik had ook zo veel te vertellen.

dinsdag 16 september 2008

Het werkt

Het heeft zo goed gewerkt dat het duidelijk is dat het geen gezondheidelijk probleem is maar dat het toch gewoon angst was. Ik heb gisteren nog de hele dag door geoefend. Met grote pauzes ertussen en s' middags gaf ze aan dat ze wat moest doen. Ze keek naar de gang maar vond dat nog niets en ging toen voor de achterdeur staan. Toen liep ze naar buiten en snel weer naar binnen en daarna nog eens naar buiten en deed toen een grote plas. Daarna zijn we gewoon verder gaan oefenen met de brokjes en s' avonds tegen 20.00 uur werd ze wat onrustig en ging zelfs naar de gang. Dus heb ik even gekeken of ze wilde dat ik haar breede halsband om doe en dat ging goed en ook het tuigje kon ik makkelijk om doen. En we hebben lekker even gewandeld. Vanmorgen heeft ze zoals altijd eventjes een plasje in de tuin gedaan en daarna kleed ik mij altijd aan en dan gaan we normaal altijd wandelen. Vanmorgen was ze weer even iets angstiger en heb ik wel makelijk haar halsband om kunnen doen. Maar het tuigje was weer even eng. Ze liep dus eerst weg en kwam daarna toch weer terug naar de gang. Daar heb ik haar dan uitgebreid voor beloond met woorden en een koekje en kon ik weer het tuigje omdoen. Ik ga zo gewoon door en ze mag zelf aangeven als ze uit wil en of ze het in de tuin wil doen of wandelen. Ik heb normaal altijd liever een soort vasten tijden. Maar dat komt later wel als ze niet meer bang is. Ik ben nu ieder geval ontzettend blij dat het al weer zo goed gaat. Het was ook goed dat ik gisteren gewoon even alles van mij af heb geschreven. Juist als ik een beetje niet meer weet wat ik moet doen of wat de oorzaak is van iets. En ik dan een soort paniekerig ben dan is de intuïtie ook een soort geblokkeerd.

Ze houd ontzettend van knuffel. Als ze op haar plaats ligt en ik dan bij haar kom gaat ze er gewoon helemaal voor liggen. Ze strekt zich dan vaak en ook gaan altijd haar ogen dicht. Vaak valt ze zelfs in slaap. Ook als ik gewoon bij haar zit en zachtjes met haar praat valt ze in slaap. Ik ben blijkbaar zeer slaapverwekend. hahahaha Ze is echt een scheet.

Gisteren heeft ze haar laatste antibioticum pillen gehad en ik heb afgesproken met de assistente van de dierenarts dat ik nu eventjes een paar dagen afwacht of de koorts terug komt en dan aan het eind van de week langs zal komen bij hun. Als de koorts natuurlijk terug komt ga ik eerder. Vandaag heeft ze dan nog een wormkuur gehad. En dan gaan we over een paar dagen beginnen met haar darmflora te herstellen. Want ook bij honden net als bij mensen na een antibioticum kuur zijn ook de goede bacteriën niet meer wat ze zouden moeten zijn.

maandag 15 september 2008

Brokjes loskoppelen

Omdat ik de laatste dagen vaak brokjes heb gebruikt om haar van haar plek te krijgen om te gaan wandelen. Ben ik nu begonnen om de brokjes niet meer te combineren met het tuigje. Want het werkte nu ook niet meer. Dat doe ik nu pas sinds vanmorgen en dat begint nu al vruchten af te werpen. Telkens doe ik wat brokjes in haar bakje zonder dat ik er dan bij sta of in de buurt ben als ze het wil pakken. Eerst moest ik helemaal uit de kamer verdwijnen. na een paar keer kon ik er al bij blijven. Ze pakte het zelfs weer uit mijn hand in de keuken. Ook toen ik de vaatwasser uitruimde en ze kwam kijken gaf ik haar een brokje en beloonde haar met woorden. Dat wil ik nu even een tijdje doorvoeren en zo ook steeds dichter bij de gang brokjes geven. Zodat ze weer ook die kant op durft te lopen. Kijken of we het zo op kunnen lossen. Als ze iets moet doen zal ze het even in de tuin moeten doen. Totdat ze weer zo ver is om weer het tuigje om te krijgen. Ik vind dit ieder geval al weer aardig goed gaan. Het was dus even goed om het allemaal even van mij af te schrijven en tot dit besluit te komen om eerst de brokjes voor haar los te koppelen van het tuigje en dat het betekend dat we gaan wandelen. Ik heb wel ook nog even de Adoptieconsulente gemaild voor advies. Misschien dat ze nog meer optie heeft hoe ik dit het beste kan aanpakken.

Mmmmm

Even niet meer weten wat ik het beste kan doen. Als Sita en ik aan het wandelen zijn gaat het best goed. Ze schrikt nog regelmatig maar heeft ook wandelingen dat ze minder schrikt. Ze is al 2 keer mee geweest naar mijn ouders en dat ging ook boven verwachting goed. Ze vond het helemaal niet zo ontzettend eng. Gisteren zijn we nog samen met de auto weg geweest. Dat vond ze in het begin zo eng dat ze ontzettend begon te bibberen. Zo erg dat ze zelfs met haar mond geluid maakte. Maar dat zakte snel en ze bibberde alleen nog af een toe een beetje. Het wandelen daarna vond ze erg fijn. We waren wel al vaker met de auto weg geweest, maar dan zat ik meestal naast haar. En dan bibberde ze ook af een toe. En nu was dat toch weer anders voor haar. Dus dat vind ik allemaal erg goed gaan, en ben ik zeer tevreden hoe het gaat.
Maar in huis is er een probleem. Het lijkt er op dat toen ze koorts had ze actiever was. Sinds we bij de dokter zijn geweest heeft ze steeds minder zin om te gaan wandelen. Ze wil niet meer naar de gang komen zodat ik haar het tuigje om kan doen. Toen dat begon te veranderen kwam ze nog wel als ik wat brokken in haar voerbak deed. Maar ook dat werkt niet meer. S’ morgens had ze er nog geen probleem mee. Maar vanmorgen wilde ze ook niet meer uit. En heeft alleen wat in de tuin gedaan en is toen weer op haar plek gaan liggen.
Ze komt wel gewoon voor haar eten naar de keuken. En dat smaakt haar nog steeds erg goed. Maar gaat daarna meteen weer naar haar plek. Koekjes smaken haar ook nog steeds als ik ze breng naar haar plaatsje. Voor dat we naar de dierenarts geweest zijn. Begon ze juist al een beetje naar haar naam te luisteren. En was ze wat actiever. Ze begon wat losser te worden. Ik heb haar wel 1 keer moeten dwingen om mee te gaan omdat we een afspraak hadden bij de dierenarts. Omdat het niet lukt om haar over te halen om met mij mee te gaan en we toch echt weg moesten heb ik haar op moeten tillen van haar eigen plek. Wat ik normaal nooit zo doen. Maar nu moest het even.Is dat de oorzaak?
Of voelt ze zich niet zo goed vanwege de antibiotica?
Of zit er meer achter op gezondheidsgebeid?
Ze slaapt momenteel erg veel. Misschien is het ook wel zo dat momenteel alle moeheid er uit komt?
Ik weet nu even niet wat ik het beste kan doen. Haar gewoon met rust laten?
Haar dwingen te gaan wandelen, lijkt mij ook geen goed idee. Wel is het zo dat als ze eenmaal buiten is ze het wel altijd fijn vind.
Ik ga maar even contact opnemen met de adoptieconsulte. Misschien heeft zij wat tips hoe ik dit het beste kan aanpakken.
Vandaag is de laatste dag van de antibiotica kuur. Misschien dat ze zich als het uitgewerkt is beter voelt?

zondag 14 september 2008

Koorts

Toen Sita net bij mij was, zag ik opeens bloeddruppels op de grond en zag ook dat de staart vies was. Toen dacht ik dat ze misschien niet gesteriliseerd is. Omdat ik ook geen echt litteken zag alleen echt een heel smal littekenetje wat misschien zelfs geen eens een litteken was. Ik heb toen even met de adoptieconsulte gesproken en zij zo met de stichting praten. Na een korte tijd werd ik gebeld door de adoptieconsulte dat ik maar even naar de dierenarts moest gaan omdat ze misschien ook een baarmoederontsteking zou kunnen hebben. Daar schrik je natuurlijk van. Toen we bij de dierenarts waren kwamen we er dus achter dat ze koorts had. Omdat niet goed te zien was of ze gesteriliseerd was hebben we besloten een echo te doen. Wel heeft ze meteen een spuit antibiotica en een koorts/ontstekingremmergekregen. Ook voor thuis heb ik een kuur antibiotica gekregen en voor een paar dagen een koorts/ontstekingremmer. Op de echo was het allemaal toch een beetje moeilijk te zien omdat ze wat lucht in haar buik had. Maar ze dachten ieder geval te zien dat de baarmoeder weg is maar wel aan beide kanten een stukje eierstok achter is gebleven. Ieder geval was nu uitgesloten dat ze geen baarmoederontsteking heeft. En dat was natuurlijk een opluchting. Om toch even zekerheid te krijgen of ze loops is, is er nog een bloedonderzoek gedaan. Daaruit bleek dat ze niet loops is. Dus hebben we nu besloten om haar niet te opereren om de rest eierstokken weg te halen. Mocht ze in de toekomst nog eens loops worden dan kan dat altijd nog. De koorts is sinds vrijdag ook weg. Dus dat is heel erg fijn. Ik moet een dezer dagen nog eventjes terug komen naar de dierenarts om te vertellen hoe het nu gaat. Maar ik ben zeer blij dat ze geen koorts meer heeft. Ik had wel gevoeld dat ze warm was maar dacht eerlijk gezegd dat het van de opwinding allemaal komt. Omdat ze nu ook wel na een wandeling best warm is. Ze heeft zich ieder geval fantastisch gedragen bij de Dierenarts. De eerst keer was ik best behoorlijk nerveus. Want hoe zal ze zich gedragen. Maar het ging heel goed. :-)
Voor de rest gaat het goed met Sita. Ze leert elke dag bij. Ze is nog steeds zindelijk en er is niets meer gebeurd. Ze heeft een ontzettend uithoud vermogen wat haar blaas betreft. Ik sta er soms wel eens van te kijken. Maar dat is natuurlijk heerlijk. Ze is zo'n schat.
Hier nog 2 foto's die ik deze week heb genomen.
Ze vind het zo heerlijk om tegen haar Teddy aan te liggen. Alleen als die omkiept vind ze het niet zo leuk ;-)




En hier kijkt ze gewoon leuk :-) Ze ligt dus erg graag op haar kussen :-)




Binnenkort schrijf ik weer iets meer hoe het gaat met alle nieuwe indrukken die Sita krijgt.

zaterdag 6 september 2008

Vooruitgang

Het gaat goed met Sita. Ze is ontzettend lief en elke dag maakt ze voorderingen. Soms kleine stapjes maar ook grote. Ik ben er nu achter gekomen dat als ze achter een hond aan kan lopen. Met een aantal meters afstand ertussen in vind ze het niet eng. Als de hond aan de overkant van de straat loopt vind ze dat ook niet erg. Komt de hond frontaal op haar af gelopen is ze wel ontzettend bang. Maar dat is wel fijn om te weten want dan kunnen we lekker oefenen met achter een hond aan te lopen en zo. En ze misschien eens van de zijkant benaderen. Ik vermoed ook dat ze wel eens is aangevallen door honden. Ik denk dat, dat allemaal wel goed komt.
Ze heeft geen enkel probleem met regen. Veel Galgo's schijnen een hekel aan regen te hebben en willen dan niet naar buiten. Sita en ik hebben al regelmatig in de regen gelopen en ze vind het geen probleem. De 3 keer dat ik nu in het bos gelopen heb zijn we ook elke keer behoorlijk nat geworden. Ze vind het bos echt heerlijk.
Ze maakt steeds vaker contact. Ze heeft al 2 keer haar neus tegen mij aangeduwd en ze komt vaker naast mij staan. Ze durft nu ook al brokjes uit mijn hand te eten. Het gaat dus allemaal erg goed vind ik. Ze is pas een week bij mij. Het lijkt al veel langer.

donderdag 4 september 2008

Contact

Vanmorgen stootte ik mijn tenen in de keuken. Dat deed zo'n zeer dat ik nogal vaak au zij en ook begon te huilen van de pijn. Toen het gebeurde kwam Sita heel snel naar mij toe gelopen om even bij mij te komen kijken. Toen ging ik naar de woonkamer om eventjes om de grond te zitten en mijn tenen te wrijven. Toen kwam ze weer naar mij toen en snuffelde aan mijn tenen en aan mijn gezicht. Dat was zo lief. Het eerste echte contact wat ze zo geheel uit zich zelf maakte. Om te kijken of alles wel oké was. Ik was echt helemaal vertederd.

Gisteren heb ik voor het eerst gestofzuigt. Maar dat was geen succes. Ik had de stofzuiger niet op volledig zuigvolume gezet. Zodat die minder hart geluid maakte. Maar ze werd zo ontzettend bang. Daarna was ze uren van slag en was gewoon een soort apathisch. Later op de avond was ze weer hersteld en hebben we zelf best aardig gewandeld. De volgende keer het toch iets anders doen. Bijvoorbeeld alleen maar een klein stukje zuigen en niet de hele kamer. Zodat ze er nog langzamer aan kan wennen.

woensdag 3 september 2008

Irene/Sita

Na het overlijden van Blacky wist ik wel dat er een nieuwe hond zou komen. Want zonder hond zou ik niet willen zijn. En sinds Zaterdag is er weer een nieuwe hond in mijn leven. Ik ben ontzettend blij dat ze bij mij is en ik zou haar nu al niet meer willen missen.
Kort voor het overlijden van Blacky had ik een droom van een beige hond die in mijn leven was. Ik vond die droom toen niet erg leuk want Blacky leefde nog en ik hoopte nog lang plezier van hem te hebben. Ik had de dood wel in Blacky's ogen gezien. Maar je hoopt toch dat het niet zo is. Jammer genoeg was het niet al te lang daarna zo ver dat ik Blacky heb moeten laten inslapen. Na een tijdje begon ik wat rond te kijken en vooral naar Windhonden of windhonden kruisingen. Ik heb windhonden altijd mooi gevonden. Tijdens een meditatie kreeg ik opeens Blacky voor mijn ogen en naast haar zat een mooi hond. We maakten ons gereed om te gaan wandelen. Ik weet even niet meer of ik nou al aan rondkijken was toen ik dit kreeg of dat ik nog moest beginnen. Maar dat is nu ook niet meer belangrijk. Ik vond Greyhounds in Nood en heb ook veel gelezen over de Galgo. En was dus ook zeer geïnteresseerd. En heb toen contact gezocht met de stichting. Omdat de adoptieconsulte die ik normaal zou moeten bellen niet aanwezig was. Heb ik eerst met iemand anders gesproken. En die naam contact op met iemand die ook 1 Galgo had en een Greyhound. En zij was zo aardig om eens met haar honden bij mij langs te komen. En dat was fijn. Daarna heb ik contact gehad met de adoptieconsulte die de regio doet waar ik woon. Je krijgt een intake gesprek en er word gekeken hoe je woont. Je krijgt niet zo maar een hond. En dat vind ik een goed iets. Ze zijn ook allemaal zo ontzettend aardig van de stichting.
Ik zeg altijd dat ik geen hond kan kiezen vanaf een foto. Je moet de hond eerst gezien hebben om te zien of er een klik is. Maar ik zag de foto van Irene (ze heet nu Sita) en ik wist meteen dat is mijn hond. Dat is de hond uit mijn droom en de meditatie. Dit zijn de foto's die bij Scooby en Greyhound in Nood van Sita stonden.


Copyright van deze foto's behoren toe aan Scooby. Mocht het zo zijn dat Scooby het liever niet heeft dat ik deze foto's gebruik dan zal ik ze meteen weg halen.

Maar ik ben toch een keer naar Nederweert geweest met mijn ouders om de honden eens te zien die er zaten. En toen viel Chana mij wel op. Wat een scheet. Ze durfde toen niet op mij af te komen. Maar je zag wel dat ze het wel heel graag wilde. Toen we weer weg gingen vond ik het heel moeilijk. Wat moet ik doen. Voor Sita gaan die nog in Spanje zit of voor Chana. Ook al vond ik het een erg moeilijke keuze heb ik gekozen voor Sita. Ik ben op mijn intuïtie afgegaan. Zo heb ik Blacky ook gekozen. En hij was een toppertje.
Zaterdag is ze aangekomen op Nederweert. Fermín Pérez van Scooby was er ook bij. Ik vond het echt een eer om hem te zien. Ik heb zo'n bewondering voor deze man die zo veel goeds doet voor de dieren in zijn land. Hij heeft ook nog even naar de tepels van Sita gekeken. Omdat ik dacht dat ze ontstoken waren. Resy vroeg het even aan hem om er naar te kijken. Maar alles was oké. Sommige zijn wat groter omdat ze puppy's heeft gehad. Ik had ook wel een vermoeden dat ze puppy's heeft gehad toen ik net gekozen had van de foto's die bij Greyhounds in Nood en Scooby van Sita stonden. En het is fijn dat ze niet ontstoken zijn. Misschien is ze wel nooit voor de jacht gebruikt en alleen voor het fokken?
Hij zij toen ook nog dat ze angstig is.
Sita was bang en durfde ook niet naar mij toe te komen. Het was gewoon wat teveel voor haar net uit de bus waar ze lang in heeft gezeten en dan ook nog veel mensen om haar heen.
Toen het steeds leger werd en er steeds meer mensen weg gingen durfde ze wat dichterbij te komen. Het fijne is ook dat als men een hond laat reserveren en ze komen en de klik zou er niet zijn dan is men niet verplicht de hond te nemen. Dan zoeken ze een ander tehuis voor hem. Alle honden die mee gekomen zijn voor de stichting zijn ook allemaal geadopteerd. Resy zij dat ook nog een keer tegen mij dat als het niet klikt dan hoef ik haar niet te nemen. Omdat wij er als laatste nog waren in het gedeelte waar ze even mochten bijkomen. Maar we waren gewoon even aan het wachten tot dat we aan de buurt waren. Want ze ging natuurlijk met ons mee. En ik zou haar echt niet meer willen missen. Ze is buiten nog erg bang. Maar in huis gaat het steeds beter. Ik vind het echt al zo goed gaan en ik ben zo ontzettend trots op haar. Als ze ergens van schrikt herstelt ze zich ook heel snel.
Toen we zaterdag de reis naar huis maakte was ze in het begin nerveus. Ze bleef staan en wilde ook steeds naar voren en liep heen en weer op de achterbank. Ik zat zelf ook achterin en ze zat ook vast met een soort gordel. Na ongeveer een half uur ging ze dan liggen. Later legde ze haar hoofdje heel kort op mijn hand. Toen weer iets later op mijn arm en dan weer later legde ze haar hoofd op mijn schoot en ging slapen. Ik was zo vertederd. Toen we thuis waren heb ik haar alles beneden laten zien, gewoon nog aan de lijn. Zodat ze wist waar het water stond waar ze mag gaan slapen en zo verder. Ze was erg nerveus en liep constant van het keukenraam terug naar de achterdeur. Later ging ze dan liggen op de oude plek van Blacky. En die plek vind ze heerlijk. S' nachts was ze ook nog heel erg onrustig en heb ik geen oog dicht gedaan.
Ik had wel nog een foto van haar gemaakt toen ze een uurtje op het kussen lag. Ze had toen het tuigje nog om. Wat ik later natuurlijk af heb gedaan in huis. Maar ik wilde haar de eerste uurtjes met rust laten.



31.09.2008
Ze begint steeds rustiger te worden en het kussen op de oude plek van Blacky is haar vaste ligplaats geworden. Ze mag ook op de bank maar dat wil ze nog niet. Dat komt wel als ze het zelf wil :-)



Ze vond de TV behoorlijk eng in het begin. Het geluid en de beelden maakten haar bang. Gisteren avond ben ik begonnen alleen de TV aan te zetten als ze op haar kussen lag en dan zonder geluid in het begin. Toen heb ik na een tijdje een beetje geluid toegevoegd. Vandaag ben ik daar verder mee gegaan. En ik denk dat het ongeveer bijmekaar 5 uur heeft geduurd tot dat ze er aan gewent was.
Ik heb een grote spiegel in de gang hangen die haar erg onrustig maakte. Constant keek ze naar haar eigen spiegelbeeld en wreef ze met haar neus er tegen aan. Later krabbelde ze er aan en begon ze te piepen. En omdat ze steeds onrusterger werd als ze bij de spiegel was heb ik de spiegel vandaag weg gehaald. Daar werken we later wel aan.

01.09.2008
Ze is behoorlijk bang tijdens het eten. Haar staart heeft ze dan tegen haar buik aan liggen en ze kijkt vaak angstig om haar heen. Toen ze bij de Mildert aankwam merkte ik ook dat ze niet echt durfde te eten. Ik laat haar daarom ook helemaal alleen als ze gaat eten. De eerste avond kwam ze wel eventjes tussen door kijken of ik er nog was. Nu eet ze gewoon alles in een keer op. Maar is nog steeds bang. Maar dat trekt wel weg als ze merkt dat er geen andere hond of mensen zijn die haar eten af willen pakken. Ze vind de Carnibest erg lekker. Momenteel meng ik dat nog met brokken zodat ze langzaam over stapt.
Ze is sinds de eerste seconde dat ze bij mij is zindelijk. Ik vind dat echt fantastisch. Ik ben zo trots op haar.
Het knuffelen vind ze ook fijn. Ze komt nog niet zelf naar mij toe om te knuffelen. Ze moet nog leren dat als ze naar mij toe komt dat ze dan ook knuffels krijgt als ze dat wil. Momenteel ga ik zo af een toe naar haar toe. Normaal zou ik haar juist, als ze op haar plek ligt met rust laten. Maar omdat ik zag toen ze aankwam dat ze een paar teken had wilde ik die weg gaan halen. En moest ik toch even naar haar toe. Toen merkte ik dat ze het lekker vond geaaid te worden. Ze vond het ook nog wel eng want haar neus begon te lopen van de stress. Maar ze deed haar ogen dicht en ondanks de stress die ze voelde genot ze ook.
Ik heb een Vitamix blender die ik elke dag gebruik en die natuurlijk veel lawaai maakt. En ik was dan ook erg benieuwd hoe ze zou reageren. De eerste keer schrok ze zich rot en sprong dan ook van haar kussen omhoog. Vandaag ging het al weer veel beter. Alleen haar hoofd ging omhoog en ze bleef gewoon liggen op haar kussen. Ik heb het geluid langzaam opgevoerd net zoals met de TV en dat werkte nu ook weer goed.

02.09.2008
Omdat ik sterk het gevoel had dat Sita het wel eens heel lekker zou vinden om een wandeling in het bos te maken. Zijn we vandaag dus naar het bos geweest. En dat was een zeer groot succes. Ze vond het autorijden in het begin wel eng. Ze was ontzettend aan het bibberen en ze wilde ook steeds naar voren. Ik zat zelf ook achterin en hield haar dan tegen. Mijn moeder was zo lief om te rijden. Ze zit wel vast in de auto met een soort autogordel maar ze heeft natuurlijk nog wel wat bewegingruimte.
Ze vond het zo heerlijk in het bos. Ze droeg haar staart heel hoog en ze genoot zichtelijk van de wandeling. Ze schrok maar 1 keer van een markeringpaal van een wandelroute. Toen ze weer rustig was (wat bij haar altijd heel snel gaat als ze ergens van schrikt) liep ik naar de markeringpaal om te laten zien dat het niet eng was. En bij de volgende paal die we tegen kwamen schrok ze niet meer en liep ze er gewoon langs. Het was zo een heerlijk gezicht om haar zo te zien genieten. Ze was niet op zoek naar wild gewoon lekker aan het lopen. Op de terug weg was ze niet meer bang in de auto en ging ze zelfs liggen.
Als we in de wijk lopen is ze momenteel nog zo bang. Dan schrikt ze zelfs van het ruisen van de bladeren.

03.09.2008
Vanmorgen is er wel een klein ongelukje gebeurt. Ze heeft geplast in huis. Maar dat is volledig mijn eigen schuld geweest. Gisteren avond wilde ik haar om 22.00 uur nog een keer uitlaten. Maar ze had totaal geen zin. Omdat ik zo moe was besloot ik dan toch maar naar bed te gaan en dan gewoon vanacht of s' morgens heel vroeg te gaan wandelen. Om 04.00 uur heb ik mij toen aangekleed om haar uit te laten. Maar ze had nog steeds geen zin ;-)
Dus toen ben ik er nog maar even ingekropen. Om half 7 uur (normaal sta ik altijd op tussen 05.00 - 06.00 uur en daarom ga ik ook vroeg naar bed) weer aangekleed om te gaan wandelen en nu wilde ze wel. Ik ging nog eventjes naar de wc en toen deed ze op dat moment een plas in huis. Ze kon het gewoon niet meer ophouden. Wat ook wel logisch is.
Ze vind het knuffels steeds heerlijker. Haar neus loopt niet meer. Ze strekt zich en geniet met haar ogen dicht. Ze kijkt steeds vaker happy uit haar ogen.
Ze is momenteel bang voor andere honden. Maar dat zou wel eens samen kunnen hangen met de angst die ze nog heeft als we in de wijk lopen. En het haar dan gewoon te veel word. Ik vermoed dat, dat vanzelf wel weer weg gaat als ze zekerder word. En als dat niet gebeurt dan gaan we daar gewoon aan werken.
Ze reageert goed op het Carnibest voer. De ontlasting word al steeds beter en minder veel. De eerste ontlasting stonk zo erg dat ik er misselijk van werd en was het ook heel veel. Ze is wel wat afgevallen maar dat zal door de stress komen en dat komt wel weer goed.
Inmiddels heb ik haar 3 keer geborstelt en dat gaat ze ook fijner vinden. Ze staat daarbij en heeft zo heeft ze de kans om weg te lopen als het haar teveel word.
Ze leert elke dag en gaat elke dag vooruit.
Ach ik ben zo blij dat ze bij mij is. En ben zo trots op haar. Ja ik weet dat heb ik al vaker geschreven en dat zal ik ook nog vaker zeggen en schrijven. hahahaha
Ik ben van plan hier dus een soort dagboek te maken. Er zullen tijden zijn dat ik veel schrijf en soms wat minder. Net zoals het uitkomt.
Ik zal best wel eens fouten maken. Dat ik situaties anders had aan moeten pakken. Maar voor mij is dit ook een leerproces net zoals voor Sita. Ik haal ervaringen uit het leven met Blacky en van alle andere honden die in mijn leven zijn geweest. Maar elke hond is anders en heeft zijn eigen karakter. Zodat je bij elke hond wel eens situaties anders moet aanpakken. Maar ik zal ieder geval mijn best doen om het Sita zo makkelijk mogelijk te maken om over al haar angsten heen te komen. Haar verleden kan ik niet ongedaan maken. Maar ik kan haar nu wel een heel fijn leven geven met veel liefde en geborgenheid.

Groetjes en veel liefs van Monique

dinsdag 12 augustus 2008

Duin

Vanmorgen ben ik om 6.50 uur bijna ander half uur gaan wandelen in de duinen. In een gebeid waar geen honden mogen. Omdat ik momenteel nog geen nieuwe hond heb en ik mij al eens had voorgenomen om daar te gaan wandelen. Dacht ik vanmorgen laat ik daar maar eens gaan wandelen. Ik moet wel zeggen dat ik toch wel merk dat ik minder wandel nu Blacky er niet meer is. Ik was blij toen ik weer bij de auto was. hahaha. Ik ben dan wel iemand die niet langzaam loopt. Ik houd altijd wel van lekker doorlopen. In het duingebeid heb ik 1 hert gezien en een paar roofvogels en een vos. Het blijft toch altijd weer leuk om zulke dieren tegen te komen. En ik voel dan ook een hele grote dankbaarheid dat ik ze mag tegen komen. Om bij dat stuk duingebied te komen moet ik door een stukje bos waar ik vaak kom en ook vaak herten en reeën tegenkom. En zo zag ik aan het eind van de wandeling dan ook nog 2 herten en een ree in dat gedeelte. Ik moet zeggen dat ik toch echt duidelijk meer van bos houd als van de duinen. Het doet mij gewoon meer. Ook mooie wilde graslandschapen en beekjes vindt ik heerlijk. Ik zal dus niet zo snel meer daar gaan lopen. Maar had mij dit nog even voorgenomen om er eens te gaan lopen. Want zodra er een nieuwe hond is mag ik daar toch niet meer komen ;-)
Tot gauw weer.

Groetjes en veel liefs van Monique

maandag 23 juni 2008

Bedankt

Ik wil iedereen die mij een mailtje heeft gestuurd in verband met het overlijden van Blacky heel erg bedanken. Ik waardeer het heel erg dat jullie mij steunen met het verlies. Ik mis hem heel erg.

Groetjes en veel liefs van Monique

maandag 16 juni 2008

Blacky

Met ontzettend veel verdriet moet ik vertelen dat Blacky niet meer onder ons is.
We waren in Arcen Noord-Limburg op vakantie in ons vakantiehuisje en zouden zondag 08.06.2008 weer naar huis gaan. Om 8 uur s’ morgens kreeg Blacky opeens zware epileptische aanvallen. Op dat moment dachten we al die overleeft dit niet. Ik wist ook in het begin niet dat het epilepsie was. Omdat de aanvallen zo zwaar waren. Zo erg heb ik het nog nooit meegemaakt bij een hond. Na een bepaalde periode hebben we de dierenarts gebeld die meteen dacht aan epilepsie. En hij zij het zou vanzelf over moeten gaan. En we moesten hem veel rust geven. Maar ze gingen niet over en we hebben de dierenarts weer gebeld die toen langs kwam om Blacky een valiumspuit te geven. Na de spuit heeft hij ongeveer een uur en 15 minuten geslapen en nadat hij wakker werd begonnen de aanvallen weer. Wel iets minder heftig als die hij de hele ochtend heeft gehad. In de avond werden de aanvallen weer heftiger en hebben we toen weer de dierenarts gebeld en konden we bepaalde medicijnen ophalen. Hij werd toen weer iets rustiger en had wat minder aanvallen. Maar Blacky kon niet meer zitten, staan of lopen en wilde niet drinken en eten. De volgende dag zijn we met Blacky naar de dierenartspraktijk gegaan en heeft toen een andere dierenarts Blacky aan het infuus gelegd om vocht toe te dienen. In de hoop dat die dan op zou knappen. Ook heeft die toen bloed afgenomen voor een aantal onderzoeken.
Jammer genoeg kon Blacky daarna nog steeds niet zitten, staan of lopen, en had hij ook nog steeds geen zin om te drinken. De dierenarts zij ik zou zo wel naar huis kunnen rijden om naar mijn eigen dierenarts te gaan.
Ik heb toen met mijn ouders overlegd dat ik zo met Blacky niet naar huis wilde rijden. Dat wilde ik Blacky niet aandoen. De volgende dag hebben we dan ook weer contact gezocht met de Dierenarts die het infuus heeft gegeven en die zij, we wachten even het bloedonderzoek af om te kijken wat daaruit komt en dan te kijken wat we doen. Het bloedonderzoek wees uit dat er ergens een ontsteking zat en hij zij, dat dit kan wijzen op een tumor in zijn hoofd. Eerst dacht die misschien nog iets uit te proberen. Maar toen ik hem direct vroeg wat in zijn ogen het beste was voor Blacky zij hij dat het beter was hem in te laten slapen. En daar heb ik toen ook toe besloten. Ook al mis ik Blacky ontzettend. Want hij was een kanjer en we waren 24 uur per dag samen en hielp die in huis en zo. Hij vond het zo prachtig in de tuin te helpen met zijn emmertje of met de was uit de wasmachine te halen en zo verder. En had ik gehoopt langer van hem te mogen genieten.
Maar bij mij staat het welzijn van het dier altijd voorop. De dierenarts is zo lief geweest naar het vakantiehuisje te komen en hem daar te laten inslapen. En daar ben ik erg dankbaar voor. Ze waren heel erg aardig, en bij zulke gebeurtenissen is het erg belangrijk aardige en begripvolle mensen om je heen te hebben.We hebben Blacky de volgende dag naar het crematorium gebracht en heb ik een mooie urn uitgezocht en kon ik de as van Blacky de volgende dag ophalen.
Het was wel een klap in mijn gezicht toen ik thuis kwam. Je bent opeens alleen. Omdat Blacky en ik altijd samen waren en hij overal was waar ik was, word ik overal in huis ermee geconfronteerd dat hij er niet meer is. Ik zal mezelf ook moeten dwingen om toch te gaan wandelen. Ik ben iemand die de natuur nodig heeft. Maar alleen wandelen of met een hond wandelen is toch wel anders.
In de toekomst zal ik vast wel weer een hond nemen. Waneer dat zal zijn weet ik niet. Ik merk wel waneer het weer gaat kriebelen. En dan ga ik de dierenasiels bezoeken en kijken of daar weer zo’n kanjer te vinden is als Blacky.

Groetjes en veel liefs van Monique

dinsdag 6 mei 2008

Resort Arcen

Het heeft wat langer geduurd dan gepland. Maar de site van Resort Arcen is nu sinds een paar dagen online. Je kunt hier informatie vinden over het vakantiepark Resort Arcen en het vakantiehuisje wat mijn ouders daar hebben. Je vind er ook foto's van het park, huisje en omgeving. Je kunt ons huisje ook huren. De informatie daarover vind je ook op de site. Klik hier om naar de site te gaan.

Groetjes en veel liefs van Monique

zondag 4 mei 2008

Foto van mij

Kort geleden heb ik maar weer eens de foto's die op mijn Website staan veranderd. Dus mocht je nieuwsgierig zijn hoe ik er uit zie dan vind je ze op mijn Website . Kies daar voor je taal die je het liefst hebt en dan bij iets over mij vind je 2 nieuwe foto's. Eentje van 28.04.2008 dus heel recent en eentje van 10.09.2007. Ik moet hoognodig mijn Website bij werken. Ik heb zoveel nieuwe dingen voor de site. Maar ben er nog niet toe gekomen. Hoop het snel te doen.

Groetjes en veel liefs van Monique

zondag 27 april 2008

Tuin

Ik ben deze week druk bezig geweest in de achter Tuin. Snoeien en gedeeltes border omgespit. Ik onderhoud mijn tuin op een natuurlijke manier. Wat in houd ik spuit niet met chemie (gif) en ik werk alleen met compost en kooienmest. Ben echt zo'n geiten wollen sokken Typ in veel opzichten lol.
Het leuke is dat er een steeds groter evenwicht in mijn tuin ontstaat. Zo komen er met het jaar steeds meer lieveheersbeestjes in mijn tuin en leggen ook veel eitjes en de larven doen ook hun goede werk. Ik heb elk jaar wel last van luis in mijn vlinderstruik. Maar de lieveheersbeestjes en de larven halen het altijd weg. Het is zo leuk te zien hoe zo'n kringloop gaat. Ik heb natuurlijk ook mieren en slakken in de tuin en die doen ook hun werk :-) en nog veel andere nuttige dieren.
In mijn gras vind je dus ook klaver , paardenbloem en als de paardenbloem zo ver zijn dat er zaad is kwamen er vorig jaar de puttertjes op af. En oh wat een mooie vogeltjes.
Ik wilde ook erg graag madeliefjes in mijn gras maar die had ik nog niet. Dus heeft mijn paps ze ergens vandaan gehaald en ik heb ze nu in mijn gras geplant. Ben er erg blij mee. Het staat zo leuk. In de border heb ik dit jaar zaad van een bloemenweide gezaait. Ben ontzettend benieuwd hoe het word. Er zit ook graszaad tussen zodat het een mooi dichte bloemenborder word. Ik ben altijd zo weg van de grasranden op plekken waar ze niets doen in de natuur alleen zo nu en dan maaien. Het is dan altijd een verscheidenheid aan planten. Ik hoop dat het in de toekomst ook zo word in mijn tuin.

Groetjes en veel liefs van Monique

zaterdag 26 april 2008

38 jaar

Weer een jaartje ouder. Donderdag 38 jaar geworden :-) het was een fijne rustige dag. Ik vier mijn verjaardag nooit maar doe wel altijd iets met mijn ouders. We wilden eerst naar Keukenhof gaan. Maar toen hebben we dat veranderd in een Wandeling in Hilversum. Lekker rustig. Want ik had geen zin in veel drukte. En keukenhof is momenteel erg druk. De hele bollenstreek is momenteel eigenlijk erg druk. En we zijn zondag van Arcen terug gekomen. (Mijn ouders hebben een vakantiehuisje in Arcen) En daar is het zo heerlijk rustig dat ik toch een lekker rustige verjaardag wilde met niet te veel mensen. We hebben eerst s' morgens bij mij Gebak gegeten en heb ik mijn kadotjes ontvangen. Een vogelbadje voor de vogels in de tuin en een grond voedereraar voor de vogels. En nog een pindacake met zaden. Natuurlijk ook voor de vogels. lol Oh ja en nog een schitterende bos bloemen. Die is zo mooi dat ik mijn ogen zowat er niet van af kan houden hahaha. Hier een foto van de bloemen.



Maar ik had ook een verrassing voor mijn ouders. Ik had een grote bos bloemen voor ze gekocht die ochtend. Ik dacht ik wil hun op mijn verjaardag ook eens in het zonnetje zetten. Want als zij mij niet op de wereld hadden gezet zou ik mijn verjaardag niet vieren. En dat was een grote verrassing voor ze want daar hadden ze natuurlijk niet op gerekend. Maar het werd erg gewaardeerd. En het was zo leuk om te geven :-)
En de wandeling was ook erg fijn. Ik liep uiteindelijk wel alleen want het begon zo erg te regenen. Mijn ouders zijn toen naar de auto terug gegaan. Maar dat was niet erg. Ik heb ieder geval erg genoten

Groetjes en veel liefs van Monique

vrijdag 4 april 2008

Ontluikend groen


Vanmiddag zijn Blacky en ik weer heerlijk wezen wandelen. En ik was al weer een aantal dagen niet in dat bos geweest (wel in andere bossen). Wat is het dan weer een verandering als je er een paar dagen niet bent geweest. Het bos word steeds groener en veel bomen beginnen al hele kleine bladjes te krijgen. Blacky en ik liepen heerlijk te genieten van de wandeling en opeens zag ik 2 herten staan. 1 met een heel groot gewei. Prachtig gewoon. 100 meter verder zag ik 2 reeën. Zij waren erg schuw. De herten bleven gewoon staan kijken naar Blacky en mij en gingen zelfs zo nu en dan door met gras eten. De reeën renden hart weg toen ze ons zagen. Toen we langzaam op weg waren naar de auto dacht ik nog. Nou zou het ook nog leuk zijn om een bonte specht tegen te komen. Nog geen honderd meter verder vloogen 2 bonte spechten weg. hahahaha ik moest toen wel lachen. In mijn tuin komt ook regelmatig een bonte specht om de nootjes te eten. En de laatste tijd kom ik ontzettend vaak herten tegen. Waarom dat nu zo frequent is weet ik niet. Maar ik geniet er ieder geval met volle tuigen van. Zoals ook van deze schitterende wandeling. De natuur is zo mooi.
Met Blacky gaat het goed. Ik had wel even de AmiQure afgezet omdat zijn ontlasting wat veranderde. Maar ben het nu nog een keer aan het proberen maar zal de dosering wat langzamer opbouwen. En dan kijken hoe het gaat.

Groetjes en veel liefs van Monique

dinsdag 18 maart 2008

Tandarts

Gisteren voor mijn halfjaarlijks controle bij de tandarts. Pfffff dat is toch altijd wat zenuwslopend. Zij hebben mij heel goed van mijn angst afgeholpen want een tijd terug durfde ik gewoon niet ;-) Maar tegenwoordig ga ik dus wel. Wel met een bonkend hart maar ik ga. En er waren weer geen gaatjes. Joepie. Kreeg meteen trek in een gebakje lol. Heb wel geen gebakje gehaald maar het scheelde niet veel. hahahaha

Groetjes en veel liefs van Monique

vrijdag 7 maart 2008

Wandeling

Gisteren zijn Blacky en ik weer heerlijk wezen wandelen. Wat we eigenlijk elke dag wel doen in het bos. :-) Het gebied waar we liepen is ook mooi en afwisselend. De honden moeten daar aan de lijn. Maar dat vind ik geen enkel probleem want Blacky moet toch altijd aan de lijn omdat als hij eenmaal wild ruikt hij wegloopt om wild te zoeken.
Ik wist dat er herten zitten. Want die was ik al eens tegengekomen. Maar blijkbaar zitten er ook reeën. En elke keer als ik zoiets tegenkom dan beneemt mij dat gewoon de adem. Ik ben dan zo ontzettend dankbaar dat ik dat mag meemaken, dat ik ze mag zien. Ik heb al vaker reeën gezien en herten. Maar het blijft elke keer weer adembenemend. Ik zag er eerst 1 toen zag ik dat er nog 2 stonden en uiteindelijk zag ik dat er 5 reeën waren die mij ook zagen. Ze werden wat onrustig door mij en ik ben langzaam verder gelopen zodat ze niet heel hart weg zouden rennen.
Op de parkeerplaats staat ook een gebouw waar ook aan de buitenkant wat informatie staat. En daar staat ook een artikel over opgejaagd wild door loslopende honden. En waardoor dus ook veel reeën en herten overlijden. Omdat ze of worden aangevallen door de honden of worden overreden. Dat is toch iets verschrikkelijks. Ik erger mij er dan ook aan als mensen hun hond los laten in aanlijngebieden. Er zijn ook gebieden waar de hond los mag. Men kan dan toch daar naar toe gaan denk ik dan. Zag gisteren ook toen ik net wegreed van de parkeerplaats iemand die dus de hond los liet terwijl er duidelijk staat dat het niet mag. Ik hoop dat ze de reeën niet zijn tegengekomen. Want hoe vaker dit gebeurd zal er toch een kans bestaan dat men helemaal niet meer met honden de bossen in kan. Want er komen steeds meer plekken waar men niet meer met de hond naar toe mag.
Hier vind je een artikel over opgejaagd wild. En er zijn nog veel meer artikelen hierover op het Internet te vinden.
Gelukkig zijn het maar enkelen die hun hond loslaten en de meerderheid houd zich gewoon aan de regels.
Het was ieder geval weer een wandeling om niet te vergeten.

Groetjes en veel liefs van Monique

woensdag 5 maart 2008

Blacky



Ik dacht het lijkt mij leuk om op mijn weblog ook een plekje te reserveren voor Blacky. Waar ik zo nu en dan eens iets vertel over Blacky. Ik zal eerst maar even in het kort vertelen wie Blacky is.

Zoals je op de foto rechts kunt zien is Blacky een hond. Deze foto is genomen ongeveer een paar maanden nadat hij bij mij is gekomen. De foto is genomen tijdens een wandeling. Inmiddels heeft die al wat grijze haren. Want hij is vorig jaar in December alweer 12 jaar geworden. Blacky is in 2002 bij mij gekomen. Hij was toen 6 jaar. Ik ben zijn vierde eigenaar. Hij was dus al een paar keer in het asiel terecht gekomen. En bij mij blijft die natuurlijk. Want ik zou hem voor geen goud meer willen missen. Want wat is het een schat. Houd van knuffelen en vind het heerlijk om te wandelen, helpt ook graag (zal ik later nog wel eens iets over schrijven) . Een beter hondemaatje kan ik mij niet wensen. Zijn voeding bestaat uit Rauw voedsel genoemd Carnibest. Waar hij het goed op doet. Want we hebben aardig wat voeren uitgeprobeerd wegens darmklachten.
Laatst zijn we weer voor de inenting bij de dierenarts geweest. En dan word die ook weer even nagekeken. Zoals het gewicht wat momenteel 30 kilo is. Zijn oren en ook zijn gewrichten. En dat was even schrikken. Want blijkbaar deed het zo'n pijn het naar achteren trekken van zijn achterbenen dat hij de dierenarts wou bijten. En dat doet Blacky toch echt niet snel. Want ze zijn gek op hem. Omdat hij nog niet veel klachten heeft hadden we afgesproken nog geen medicijnen te geven. Het zou per dag 2 € kosten :-0 das niet echt goedkoop. Omdat ik zelf niet zo voor medicijnen ben. Ben ik even gaan omkijken of er niet andere mogelijkheden zijn. Omdat Blacky al Hokamix krijgt en ik wist dat zij ook iets voor gewrichten hadden heb ik eerst op hun site gekeken en toen zag ik dat ze ook andere producten hadden namelijk AmiQure en heb hun gemaild of het samen kon en dat was geen enkel probleem. Het is een stuk goedkoper en ook staat het mij meer aan dan chemische medicijnen. Hij krijgt het sinds een paar dagen en het lijkt wel of als ik al wat resultaat zie. Maar misschien dat ik het te graag wil zien. hahahaha even afwachten dus. Maar ik zal er in de toekomst vast nog wel eens over hebben hoe het gaat.

Groetjes en veel liefs van Monique

donderdag 14 februari 2008

Het eerste berichtje

Er zal nog niet veel komen te staan hier. Omdat ik even met andere dingen bezig ben. Maar als ik klaar ben zal ik hier vaker berichtje schrijven en freebies toevoegen, Tags die je kunt aanvragen, berichtjes over mijn hond en nog veel meer.
Ik wilde voor zekerheid alvast mijn blognaam vast leggen.
Ik hoop tot gauw.

Groetjes en veel liefs van Monique