maandag 23 juni 2008

Bedankt

Ik wil iedereen die mij een mailtje heeft gestuurd in verband met het overlijden van Blacky heel erg bedanken. Ik waardeer het heel erg dat jullie mij steunen met het verlies. Ik mis hem heel erg.

Groetjes en veel liefs van Monique

maandag 16 juni 2008

Blacky

Met ontzettend veel verdriet moet ik vertelen dat Blacky niet meer onder ons is.
We waren in Arcen Noord-Limburg op vakantie in ons vakantiehuisje en zouden zondag 08.06.2008 weer naar huis gaan. Om 8 uur s’ morgens kreeg Blacky opeens zware epileptische aanvallen. Op dat moment dachten we al die overleeft dit niet. Ik wist ook in het begin niet dat het epilepsie was. Omdat de aanvallen zo zwaar waren. Zo erg heb ik het nog nooit meegemaakt bij een hond. Na een bepaalde periode hebben we de dierenarts gebeld die meteen dacht aan epilepsie. En hij zij het zou vanzelf over moeten gaan. En we moesten hem veel rust geven. Maar ze gingen niet over en we hebben de dierenarts weer gebeld die toen langs kwam om Blacky een valiumspuit te geven. Na de spuit heeft hij ongeveer een uur en 15 minuten geslapen en nadat hij wakker werd begonnen de aanvallen weer. Wel iets minder heftig als die hij de hele ochtend heeft gehad. In de avond werden de aanvallen weer heftiger en hebben we toen weer de dierenarts gebeld en konden we bepaalde medicijnen ophalen. Hij werd toen weer iets rustiger en had wat minder aanvallen. Maar Blacky kon niet meer zitten, staan of lopen en wilde niet drinken en eten. De volgende dag zijn we met Blacky naar de dierenartspraktijk gegaan en heeft toen een andere dierenarts Blacky aan het infuus gelegd om vocht toe te dienen. In de hoop dat die dan op zou knappen. Ook heeft die toen bloed afgenomen voor een aantal onderzoeken.
Jammer genoeg kon Blacky daarna nog steeds niet zitten, staan of lopen, en had hij ook nog steeds geen zin om te drinken. De dierenarts zij ik zou zo wel naar huis kunnen rijden om naar mijn eigen dierenarts te gaan.
Ik heb toen met mijn ouders overlegd dat ik zo met Blacky niet naar huis wilde rijden. Dat wilde ik Blacky niet aandoen. De volgende dag hebben we dan ook weer contact gezocht met de Dierenarts die het infuus heeft gegeven en die zij, we wachten even het bloedonderzoek af om te kijken wat daaruit komt en dan te kijken wat we doen. Het bloedonderzoek wees uit dat er ergens een ontsteking zat en hij zij, dat dit kan wijzen op een tumor in zijn hoofd. Eerst dacht die misschien nog iets uit te proberen. Maar toen ik hem direct vroeg wat in zijn ogen het beste was voor Blacky zij hij dat het beter was hem in te laten slapen. En daar heb ik toen ook toe besloten. Ook al mis ik Blacky ontzettend. Want hij was een kanjer en we waren 24 uur per dag samen en hielp die in huis en zo. Hij vond het zo prachtig in de tuin te helpen met zijn emmertje of met de was uit de wasmachine te halen en zo verder. En had ik gehoopt langer van hem te mogen genieten.
Maar bij mij staat het welzijn van het dier altijd voorop. De dierenarts is zo lief geweest naar het vakantiehuisje te komen en hem daar te laten inslapen. En daar ben ik erg dankbaar voor. Ze waren heel erg aardig, en bij zulke gebeurtenissen is het erg belangrijk aardige en begripvolle mensen om je heen te hebben.We hebben Blacky de volgende dag naar het crematorium gebracht en heb ik een mooie urn uitgezocht en kon ik de as van Blacky de volgende dag ophalen.
Het was wel een klap in mijn gezicht toen ik thuis kwam. Je bent opeens alleen. Omdat Blacky en ik altijd samen waren en hij overal was waar ik was, word ik overal in huis ermee geconfronteerd dat hij er niet meer is. Ik zal mezelf ook moeten dwingen om toch te gaan wandelen. Ik ben iemand die de natuur nodig heeft. Maar alleen wandelen of met een hond wandelen is toch wel anders.
In de toekomst zal ik vast wel weer een hond nemen. Waneer dat zal zijn weet ik niet. Ik merk wel waneer het weer gaat kriebelen. En dan ga ik de dierenasiels bezoeken en kijken of daar weer zo’n kanjer te vinden is als Blacky.

Groetjes en veel liefs van Monique