dinsdag 30 september 2008

Bot


Sita heeft op 26.09 haar eerste bot gehad. En dat smaakte haar erg goed. Ze wist meteen wat ze ermee moest doen. Terwijl ze niet weet wat ze met Kauwstaven aan moet lol. Maar dat komt vast nog wel eens dat ze ook de kauwstaven gaat eten. Zoals je kunt zien geniet ze erg van het bot.



Bij de foto hieronder was dus opeens het bot weg. Ze had het verstopt in de handdoek waar ze het bot op had gekregen zodat haar deken niet vies word. Het was een leuk gezicht zoals ze het aan het verstoppen was in de handdoek.



We zijn die dag ook nog lekker wezen wandelen in het bos. En daar heb ik ook een paar foto's van gemaakt.


Gewoon lekker genieten tijdens het wandelen. Ze vind wandelen in het bos zo ontzettend fijn. Jacht instinct heb ik nog niet kunnen ontdekken. Laatst zijn we zelfs 3 reetjes tegen gekomen die een paar meter van ons vandaan het pad overstaken. En alleen haar oren gingen omhoog en ze keek. Maar maakte totaal geen aanstalten om er achter aan te gaan.


Op de onderstaande foto kan je goed zien dat Sita dubbel beveiligd is. Ze heeft een halsband en een tuigje om. En een koppelstuk zodat ik alleen 1 riem hoef vast te houden. En dat is ook wel nodig bij haar. Omdat ze toch nog vaak schrikt. Al ging het wel al steeds beter. Nu het weer meer aan het waaien is, is ze ook weer een stuk onzekerder als we aan het wandelenen zijn. Ze krimpt vaak ineen als we langs een boom lopen die met zijn takken aan het wuifen is. En ook het geruis van de bladeren vind ze eng. Ze is gewoon zenuwachter tijdens de wandeling. Dat is echt iets waar ze nog heel erg aan moet wennen. Maar dat komt allemaal wel. Het tuigje wat ze om heeft heb ik tijdelijk te leen via de stichting. Ik heb al een ander tuigje bestelt in het bruin. Het kon alleen tot 4 weken duren totdat ik het zou krijgen. Het is inmiddels al 2 weken geleden dat ik het heb bestelt dus het zal wel niet meer zo lang duren voordat het er is. En een bruin tuigje zal toch wat mooier staan :-) In de toekomst wil ik ook een bruine halsband bestellen die dan op maat is gemaakt. Maar daar wil ik nog eventjes mee wachten. Omdat ze nog iets aan moet komen en dan zou de halsband misschien weer te krap zijn.



Gisteren avond was het heel erg hart aan het regenen en het knalde tegen de ramen. Ook daar werd ze angstig van en maakte zich heel klein en drukte zich tegen haar teddybeer aan. En toen begon het ook nog te omweren. Het is duidelijk dat ze de teddy echt als heel prettig ervaart. Ik ben van plan om een CD te kopen met allemaal geluiden. Zodat ze ook aan vuurwerk en zo gaat wennen. Op die CD staan allemaal verschillende geluiden.
Als ik alles zo bekijk had er bij haar beschrijving van Scooby denk ik 2 * moeten staan bij Getraumatiseerd. Maar ik ben heel blij dat, dat niet zo was en ze maar 1 * had staan. Want als er wel 2 * hadden gestaan. Had ik haar nooit gekregen want dan hadden ze waarschijnlijk gezegd dat ik dan al een zelfverzekerde hond zou moeten hebben.
Ze kan nog geen trappen lopen en ik had dus besloten toch maar weer boven te gaan slapen. Want ik slaap sinds ze bij mij is ook beneden. Wat ik ook geen probleem vind. Maar ik heb dus geprobeerd 2 nachten boven te slapen. Ik deed geen oog dicht en misde haar ontzettend hahahah . Zat ook steeds te luisteren of alles goed ging. Dus vanacht heb ik gewoon ook weer beneden geslapen. En Sita vind het ook wel fijn als ik beneden slaap ;-)

Waarschijnlijk heb ik vanaf vanmiddag geen Internet meer. Voor hoe lang dat zal zijn weet ik niet. Ik heb al sinds 12.07.2008 problemen met KPN en sinds 24.07.2008 heb ik al geen telefoon meer. KPN maakt fouten over fouten en als het goed is heb ik wel vanaf de vandaag telefoon maar geen Internet meer en ga ik op zoek naar een andere aanbieder. Ik zal proberen zo nu en dan hier iets te schrijven via mijn vaders computer.

woensdag 24 september 2008

Van alles


Het is alweer een paar dagen geleden dat ik wat heb geschreven. Maar het gaat allemaal goed. De koorts is niet meer terug gekomen en daar ben ik heel blij mee. Vrijdag had ik ook de dierenarts gebeld dat ik het momenteel ook niet nodig vond om langs te komen. Maar als het opeens slechter zou gaan ik natuurlijk wel meteen zou bellen. Toen kreeg ze vrijdag avond opeens een hele vieze neus. Er kwamen opeens grote stuken snot uit haar neus die ook wit en gelig was. Ik dacht natuurlijk meteen oh wat is dit. Heb ik net de dierenarts afgebeld. Nou was het wel zo dat als ik die middag gegaan was er ook nog niets te zien was. Maar ik schrok natuurlijk wel en dacht dan moet ik maandag maar naar de dierenarts. Of als het heel erg word naar de weekenddienst. Maar zaterdag was het al weer bijna over en kwam er alleen nog wat witachtige vlooibare vocht uit. En ook niet de hele dag. En zondag was het weer helemaal weg. Wat mij ook opeens opviel op zaterdag dat ze tijdens het wandelen opeens veel meer om haar heen keek en ook opeens veel meer aan het snuffelen was in de lucht. Niet op de grond. Daar heeft ze nog steeds geen interesse in. Maar in de lucht. Ook begon ze veel meer aan mij te snuffelen en zo. Het lijkt er op dat het iets was wat er gewoon uit moest en ze zich nu veel beter voelt. En daar ben ik natuurlijk erg blij om.

Ik vergeet trouwens steeds te vertellen dat Sita een litteken op haar oog heeft. Ik had al wel wat gezien maar kon niet goed zien wat het precies was en heb dat natuurlijk ook even na laten kijken. Ze heeft een klein zwart vlekje maar ook een litteken op haar rechter oog. Zo te zien heeft ze het al een tijdje want ze heeft er geen ontsteking aan of zo. Dus misschien dat ze het in Scooby heeft opgelopen of bij de vorige eigenaar. Hoe ze er aan is gekomen zal ik wel nooit te weten komen. Ze moet natuurlijk wel om het litteken heen kijken en daardoor komen de beelden natuurlijk heel anders bij haar binnen. Je ziet ook dat ze het meest schrikt wat aan de haar rechter kant gebeurt.

Sita vind het helemaal niet prettig als ik aan haar voetjes zit. Ze trekt dan altijd heel snel haar poot terug. Omdat ze toch moet leren dat ik aan haar voetjes zit. Ben ik begonnen om regelmatig haar poten te aaien en af een toe haar voetjes tijdens het aaien iets vast te pakken. Zodat ze op een langzame manier er aan kan wennen. En ik in de toekomst de nagels kan knippen. Want dat zou nu niet mogelijk zijn. Gelukkig heeft ze korte nagels en is het momenteel niet nodig.

Ik ben natuurlijk ook het alleen zijn aan het oefenen. En dat gaat heel goed. Tot nu is ze al 2 keer een half uur alleen geweest. En dat gaan we natuurlijk nog verder opvoeren. Het zou mooi zijn als ze tot 3 uur alleen zou kunnen zijn. Het zal op zich niet vaak voorkomen dat ze alleen moet zijn. Maar het is natuurlijk wel prettig als het eens kan.

Ik sta er soms van te kijken hoe onsensibel sommige mensen kunnen zijn. Sita en ik waren vrijdag lekker aan het wandelen in het bos. Ik kwam een vrouw tegen met 2 honden. 1 kleintje en 1 grote. Ze hield de grote dichter tegen zich aan toen ze mij en Sita zag aankomen. Dus ik vroeg of de hond misschien agressief was en ze zij dat het een reu is. Alsof dat altijd moet betekenen dat een reu agressief is. Ik zij dat Sita een teefje is. En dan zou het volgens haar goed gaan. Ze liet haar grote hond op Sita afgaan en het was duidelijk dat Sita heel erg bang was. En dan ga je er van uit dat die vrouw het wel begrijpt dat ze gewoon door moet lopen. Maar nee hoor, ze laat haar grote hond nog een keer op Sita af gaan. Die kleine hond begon heel hart te blaffen en te grommen. Sita en ik konden geen kant op. Ik was toch kwaad op die mevrouw. Dit was dus iemand die geen inzicht heeft in een angstige hond en dat het dan gewoon beter is om verder te lopen en niet nog eens je hond op een angstige hond af te laten gaan. Het had gelukkig geen nadelige gevolgen voor Sita. Want het gaat juist zo goed met andere honden. Ze durft nu al vaak aan andere honden voorbij te lopen. Ook al komen ze frontaal op haar af. Ze loopt er wel met een kleine boog langs. Maar ik vind het echt een grote vooruit gang.


Het is heel goed geweest om de koekjes los te koppelen van het tuigje en haar even met rust te laten wat het uitlaten betreft. Ze heeft gewoon even haar behoefde in de tuin gedaan. Maar omdat het steeds langer duurde voordat ze haar behoefde ging doen. En het zelfs op een dag zo was dat ze om half 6 s’ morgens haar behoefde had gedaan en toen om 19.50 uur ze nog steeds niets had gedaan. Wat natuurlijk nooit gezond kan zijn als het zo lang in het lichaam is. Heb ik toen besloten haar toch op een zachte manier te dwingen. Ik heb haar halsband om gedaan en het tuigje om haar nek gedaan, maar nog niet vast geklikt. Dat vond ze natuurlijk niet echt leuk. Toen heb ik de lijn vast geklikt en heb heel zachtjes aan de lijn getrokken, en kwam ze tot mijn verbazing snel mee. Bij de volgende keer ging het ook zo maar hoefde ik niet echt meer zachtjes aan de lijn te trekken. Na een korte tijd hoefde ik haar alleen nog het tuigje om haar nek te doen en stond ze op. En op een morgen toen ik mijn schoenen aan deed in de gang, kwam ze opeens naar de gang. Wat was ik trots op haar. Toen ik het tuigje pakte liep ze wel weer hart weg. Maar ze kwam daarna toch weer terug. Nu komt ze al regelmatig zelf naar de gang als het tijd is om te gaan wandelen en ik mij gereed maak om te gaan wandelen. Af een toe moet ik nog wel het tuigje op haar plek om haar nek doen. Maar ik vind het al echt goed gaan. We gaan ook elke dag naar het bos en dat vind ze zo heerlijk. In de auto bibbert zo nog regelmatig maar dat zal in de toekomst ook wel over gaan.

Momenteel ben ik bezig om haar te leren trap lopen. In het bos waar ik momenteel kom is een vrij natuurlijke trap aangelegd. En omdat ze dan lekker ontspannen is, is dat een goed moment om te oefenen. De treden zijn wel wat uit elkaar zodat ze op sommige treden zelfs schijn in zijn geheel kan staan. Maar om te oefenen in het begin zijn ze perfect. Naar boven ging ze telkens een paar treden en dan stond ze weer stil. Ik heb het wel met een beetje licht dwang moeten doen. Maar ze deed het en kreeg tijdens het oefenen natuurlijk heel veel complimenten. De trap naar beneden lopen vond ze duidelijk makelijker. De volgende keer (gisteren) dat ik wilde oefenen waren ze bezig met het onderhoud van de tuin die bij het bos zit. Dus toen was ze erg nerveus door het lawaai en ging het minder goed.
We zijn ook gisteren naar mijn ouders geweest en omdat ze daar ook trappen hebben dacht ik laat ik het maar eventjes proberen. Want die trappen zijn ook overzichtelijk en niet 1 hele lange trap met een bocht zoals bij mij thuis. Ze was erg nerveus maar weer met een beetje zachte dwang en geruststellend praten lukte het tot op het tussen gedeelte van de trappen. Daar hebben we dan even gestaan en toen weer een stukje trap. Ook dit ging weer goed. Omdat het zo goed ging wilde ik nog eventjes nog een stukje trap proberen en dan van de volgende verdieping de lift pakken. In het begin wilde ze niet en toen lukt het toch weer wel. En hebben we weer even gerust op het gedeelte tussen de trappen. Om naar de volgende verdieping te gaan moesten we nog een paar treden. Maar ze wilde niet meer. Ik heb het nog wel eventjes geprobeerd maar ze weigerde en ze kreeg zelfs zulke zweetvoetjes dat er natte voet afdrukken op het beton stonden. Dus toen ben ik op de trap gaan zitten en heb haar geaaid en zachtjes met haar gepraat. En ze leunde tegen mij aan. Toen ze weer helemaal ontspannen was zijn we de trap naar beneden gegaan, wat heel goed ging en hebben we de lift genomen naar mijn ouders. Wat later zijn mijn moeder, Sita en ik nog eventjes naar een drop gereden. En hebben we in een rustige winkelstraat gelopen. En dat ging echt heel goed. Ze was af een toe wat onzeker en soms wat angstig. Maar het grootste gedeelte ging het goed. Omdat het zo goed ging zijn we zelfs even in een schoenenzaak gegaan en hebben daar eventjes rondgelopen. Ook hebben we even gezeten in de winkel en heeft mijn moeder nog wat verder rond gekeken.
Omdat er die dag toch best wat stress was voor Sita zijn we als afsluiting van die dag en als laatste wandeling lekker nog eventjes naar het bos geweest.

Vandaag zijn we ook weer lekker naar het bos geweest. En we hebben de trappen weer geoefend. Ze laat mij elke keer weer verbaasd staan. Ze waren nog volop bezig in de tuin zoals gisteren. Maar ze rende de trap op alsof ze het altijd al heeft gedaan. En later ging ze ook heel vlot de trap af. Toen ben ik toch nog maar eventjes naar mijn ouders gereden om ook die trap even te proberen. En dat ging ook allemaal heel vlot naar boven. Se naam zelfs 2 treden per keer. Tot dat we aan het punt waren beland waar ze gisteren ook voor geen meter meer verder wilde en kreeg ze weer zweetvoetjes. Ik heb toen maar weer even gewacht tot dat ze weer rustig en ontspannen was en zijn we weer naar beneden gegaan. En toen weer naar huis. Morgen gaan we gewoon weer verder oefenen. En dan kan ik misschien binnenkort in mijn eigen huis gaan oefenen met de trap.

De foto’s die ik in dit bericht heb verwerkt heb ik gemaakt toen we net bij mijn ouders binnen waren.
Het is een lang bericht geworden. Maar ik had ook zo veel te vertellen.

dinsdag 16 september 2008

Het werkt

Het heeft zo goed gewerkt dat het duidelijk is dat het geen gezondheidelijk probleem is maar dat het toch gewoon angst was. Ik heb gisteren nog de hele dag door geoefend. Met grote pauzes ertussen en s' middags gaf ze aan dat ze wat moest doen. Ze keek naar de gang maar vond dat nog niets en ging toen voor de achterdeur staan. Toen liep ze naar buiten en snel weer naar binnen en daarna nog eens naar buiten en deed toen een grote plas. Daarna zijn we gewoon verder gaan oefenen met de brokjes en s' avonds tegen 20.00 uur werd ze wat onrustig en ging zelfs naar de gang. Dus heb ik even gekeken of ze wilde dat ik haar breede halsband om doe en dat ging goed en ook het tuigje kon ik makkelijk om doen. En we hebben lekker even gewandeld. Vanmorgen heeft ze zoals altijd eventjes een plasje in de tuin gedaan en daarna kleed ik mij altijd aan en dan gaan we normaal altijd wandelen. Vanmorgen was ze weer even iets angstiger en heb ik wel makelijk haar halsband om kunnen doen. Maar het tuigje was weer even eng. Ze liep dus eerst weg en kwam daarna toch weer terug naar de gang. Daar heb ik haar dan uitgebreid voor beloond met woorden en een koekje en kon ik weer het tuigje omdoen. Ik ga zo gewoon door en ze mag zelf aangeven als ze uit wil en of ze het in de tuin wil doen of wandelen. Ik heb normaal altijd liever een soort vasten tijden. Maar dat komt later wel als ze niet meer bang is. Ik ben nu ieder geval ontzettend blij dat het al weer zo goed gaat. Het was ook goed dat ik gisteren gewoon even alles van mij af heb geschreven. Juist als ik een beetje niet meer weet wat ik moet doen of wat de oorzaak is van iets. En ik dan een soort paniekerig ben dan is de intuïtie ook een soort geblokkeerd.

Ze houd ontzettend van knuffel. Als ze op haar plaats ligt en ik dan bij haar kom gaat ze er gewoon helemaal voor liggen. Ze strekt zich dan vaak en ook gaan altijd haar ogen dicht. Vaak valt ze zelfs in slaap. Ook als ik gewoon bij haar zit en zachtjes met haar praat valt ze in slaap. Ik ben blijkbaar zeer slaapverwekend. hahahaha Ze is echt een scheet.

Gisteren heeft ze haar laatste antibioticum pillen gehad en ik heb afgesproken met de assistente van de dierenarts dat ik nu eventjes een paar dagen afwacht of de koorts terug komt en dan aan het eind van de week langs zal komen bij hun. Als de koorts natuurlijk terug komt ga ik eerder. Vandaag heeft ze dan nog een wormkuur gehad. En dan gaan we over een paar dagen beginnen met haar darmflora te herstellen. Want ook bij honden net als bij mensen na een antibioticum kuur zijn ook de goede bacteriën niet meer wat ze zouden moeten zijn.

maandag 15 september 2008

Brokjes loskoppelen

Omdat ik de laatste dagen vaak brokjes heb gebruikt om haar van haar plek te krijgen om te gaan wandelen. Ben ik nu begonnen om de brokjes niet meer te combineren met het tuigje. Want het werkte nu ook niet meer. Dat doe ik nu pas sinds vanmorgen en dat begint nu al vruchten af te werpen. Telkens doe ik wat brokjes in haar bakje zonder dat ik er dan bij sta of in de buurt ben als ze het wil pakken. Eerst moest ik helemaal uit de kamer verdwijnen. na een paar keer kon ik er al bij blijven. Ze pakte het zelfs weer uit mijn hand in de keuken. Ook toen ik de vaatwasser uitruimde en ze kwam kijken gaf ik haar een brokje en beloonde haar met woorden. Dat wil ik nu even een tijdje doorvoeren en zo ook steeds dichter bij de gang brokjes geven. Zodat ze weer ook die kant op durft te lopen. Kijken of we het zo op kunnen lossen. Als ze iets moet doen zal ze het even in de tuin moeten doen. Totdat ze weer zo ver is om weer het tuigje om te krijgen. Ik vind dit ieder geval al weer aardig goed gaan. Het was dus even goed om het allemaal even van mij af te schrijven en tot dit besluit te komen om eerst de brokjes voor haar los te koppelen van het tuigje en dat het betekend dat we gaan wandelen. Ik heb wel ook nog even de Adoptieconsulente gemaild voor advies. Misschien dat ze nog meer optie heeft hoe ik dit het beste kan aanpakken.

Mmmmm

Even niet meer weten wat ik het beste kan doen. Als Sita en ik aan het wandelen zijn gaat het best goed. Ze schrikt nog regelmatig maar heeft ook wandelingen dat ze minder schrikt. Ze is al 2 keer mee geweest naar mijn ouders en dat ging ook boven verwachting goed. Ze vond het helemaal niet zo ontzettend eng. Gisteren zijn we nog samen met de auto weg geweest. Dat vond ze in het begin zo eng dat ze ontzettend begon te bibberen. Zo erg dat ze zelfs met haar mond geluid maakte. Maar dat zakte snel en ze bibberde alleen nog af een toe een beetje. Het wandelen daarna vond ze erg fijn. We waren wel al vaker met de auto weg geweest, maar dan zat ik meestal naast haar. En dan bibberde ze ook af een toe. En nu was dat toch weer anders voor haar. Dus dat vind ik allemaal erg goed gaan, en ben ik zeer tevreden hoe het gaat.
Maar in huis is er een probleem. Het lijkt er op dat toen ze koorts had ze actiever was. Sinds we bij de dokter zijn geweest heeft ze steeds minder zin om te gaan wandelen. Ze wil niet meer naar de gang komen zodat ik haar het tuigje om kan doen. Toen dat begon te veranderen kwam ze nog wel als ik wat brokken in haar voerbak deed. Maar ook dat werkt niet meer. S’ morgens had ze er nog geen probleem mee. Maar vanmorgen wilde ze ook niet meer uit. En heeft alleen wat in de tuin gedaan en is toen weer op haar plek gaan liggen.
Ze komt wel gewoon voor haar eten naar de keuken. En dat smaakt haar nog steeds erg goed. Maar gaat daarna meteen weer naar haar plek. Koekjes smaken haar ook nog steeds als ik ze breng naar haar plaatsje. Voor dat we naar de dierenarts geweest zijn. Begon ze juist al een beetje naar haar naam te luisteren. En was ze wat actiever. Ze begon wat losser te worden. Ik heb haar wel 1 keer moeten dwingen om mee te gaan omdat we een afspraak hadden bij de dierenarts. Omdat het niet lukt om haar over te halen om met mij mee te gaan en we toch echt weg moesten heb ik haar op moeten tillen van haar eigen plek. Wat ik normaal nooit zo doen. Maar nu moest het even.Is dat de oorzaak?
Of voelt ze zich niet zo goed vanwege de antibiotica?
Of zit er meer achter op gezondheidsgebeid?
Ze slaapt momenteel erg veel. Misschien is het ook wel zo dat momenteel alle moeheid er uit komt?
Ik weet nu even niet wat ik het beste kan doen. Haar gewoon met rust laten?
Haar dwingen te gaan wandelen, lijkt mij ook geen goed idee. Wel is het zo dat als ze eenmaal buiten is ze het wel altijd fijn vind.
Ik ga maar even contact opnemen met de adoptieconsulte. Misschien heeft zij wat tips hoe ik dit het beste kan aanpakken.
Vandaag is de laatste dag van de antibiotica kuur. Misschien dat ze zich als het uitgewerkt is beter voelt?

zondag 14 september 2008

Koorts

Toen Sita net bij mij was, zag ik opeens bloeddruppels op de grond en zag ook dat de staart vies was. Toen dacht ik dat ze misschien niet gesteriliseerd is. Omdat ik ook geen echt litteken zag alleen echt een heel smal littekenetje wat misschien zelfs geen eens een litteken was. Ik heb toen even met de adoptieconsulte gesproken en zij zo met de stichting praten. Na een korte tijd werd ik gebeld door de adoptieconsulte dat ik maar even naar de dierenarts moest gaan omdat ze misschien ook een baarmoederontsteking zou kunnen hebben. Daar schrik je natuurlijk van. Toen we bij de dierenarts waren kwamen we er dus achter dat ze koorts had. Omdat niet goed te zien was of ze gesteriliseerd was hebben we besloten een echo te doen. Wel heeft ze meteen een spuit antibiotica en een koorts/ontstekingremmergekregen. Ook voor thuis heb ik een kuur antibiotica gekregen en voor een paar dagen een koorts/ontstekingremmer. Op de echo was het allemaal toch een beetje moeilijk te zien omdat ze wat lucht in haar buik had. Maar ze dachten ieder geval te zien dat de baarmoeder weg is maar wel aan beide kanten een stukje eierstok achter is gebleven. Ieder geval was nu uitgesloten dat ze geen baarmoederontsteking heeft. En dat was natuurlijk een opluchting. Om toch even zekerheid te krijgen of ze loops is, is er nog een bloedonderzoek gedaan. Daaruit bleek dat ze niet loops is. Dus hebben we nu besloten om haar niet te opereren om de rest eierstokken weg te halen. Mocht ze in de toekomst nog eens loops worden dan kan dat altijd nog. De koorts is sinds vrijdag ook weg. Dus dat is heel erg fijn. Ik moet een dezer dagen nog eventjes terug komen naar de dierenarts om te vertellen hoe het nu gaat. Maar ik ben zeer blij dat ze geen koorts meer heeft. Ik had wel gevoeld dat ze warm was maar dacht eerlijk gezegd dat het van de opwinding allemaal komt. Omdat ze nu ook wel na een wandeling best warm is. Ze heeft zich ieder geval fantastisch gedragen bij de Dierenarts. De eerst keer was ik best behoorlijk nerveus. Want hoe zal ze zich gedragen. Maar het ging heel goed. :-)
Voor de rest gaat het goed met Sita. Ze leert elke dag bij. Ze is nog steeds zindelijk en er is niets meer gebeurd. Ze heeft een ontzettend uithoud vermogen wat haar blaas betreft. Ik sta er soms wel eens van te kijken. Maar dat is natuurlijk heerlijk. Ze is zo'n schat.
Hier nog 2 foto's die ik deze week heb genomen.
Ze vind het zo heerlijk om tegen haar Teddy aan te liggen. Alleen als die omkiept vind ze het niet zo leuk ;-)




En hier kijkt ze gewoon leuk :-) Ze ligt dus erg graag op haar kussen :-)




Binnenkort schrijf ik weer iets meer hoe het gaat met alle nieuwe indrukken die Sita krijgt.

zaterdag 6 september 2008

Vooruitgang

Het gaat goed met Sita. Ze is ontzettend lief en elke dag maakt ze voorderingen. Soms kleine stapjes maar ook grote. Ik ben er nu achter gekomen dat als ze achter een hond aan kan lopen. Met een aantal meters afstand ertussen in vind ze het niet eng. Als de hond aan de overkant van de straat loopt vind ze dat ook niet erg. Komt de hond frontaal op haar af gelopen is ze wel ontzettend bang. Maar dat is wel fijn om te weten want dan kunnen we lekker oefenen met achter een hond aan te lopen en zo. En ze misschien eens van de zijkant benaderen. Ik vermoed ook dat ze wel eens is aangevallen door honden. Ik denk dat, dat allemaal wel goed komt.
Ze heeft geen enkel probleem met regen. Veel Galgo's schijnen een hekel aan regen te hebben en willen dan niet naar buiten. Sita en ik hebben al regelmatig in de regen gelopen en ze vind het geen probleem. De 3 keer dat ik nu in het bos gelopen heb zijn we ook elke keer behoorlijk nat geworden. Ze vind het bos echt heerlijk.
Ze maakt steeds vaker contact. Ze heeft al 2 keer haar neus tegen mij aangeduwd en ze komt vaker naast mij staan. Ze durft nu ook al brokjes uit mijn hand te eten. Het gaat dus allemaal erg goed vind ik. Ze is pas een week bij mij. Het lijkt al veel langer.

donderdag 4 september 2008

Contact

Vanmorgen stootte ik mijn tenen in de keuken. Dat deed zo'n zeer dat ik nogal vaak au zij en ook begon te huilen van de pijn. Toen het gebeurde kwam Sita heel snel naar mij toe gelopen om even bij mij te komen kijken. Toen ging ik naar de woonkamer om eventjes om de grond te zitten en mijn tenen te wrijven. Toen kwam ze weer naar mij toen en snuffelde aan mijn tenen en aan mijn gezicht. Dat was zo lief. Het eerste echte contact wat ze zo geheel uit zich zelf maakte. Om te kijken of alles wel oké was. Ik was echt helemaal vertederd.

Gisteren heb ik voor het eerst gestofzuigt. Maar dat was geen succes. Ik had de stofzuiger niet op volledig zuigvolume gezet. Zodat die minder hart geluid maakte. Maar ze werd zo ontzettend bang. Daarna was ze uren van slag en was gewoon een soort apathisch. Later op de avond was ze weer hersteld en hebben we zelf best aardig gewandeld. De volgende keer het toch iets anders doen. Bijvoorbeeld alleen maar een klein stukje zuigen en niet de hele kamer. Zodat ze er nog langzamer aan kan wennen.

woensdag 3 september 2008

Irene/Sita

Na het overlijden van Blacky wist ik wel dat er een nieuwe hond zou komen. Want zonder hond zou ik niet willen zijn. En sinds Zaterdag is er weer een nieuwe hond in mijn leven. Ik ben ontzettend blij dat ze bij mij is en ik zou haar nu al niet meer willen missen.
Kort voor het overlijden van Blacky had ik een droom van een beige hond die in mijn leven was. Ik vond die droom toen niet erg leuk want Blacky leefde nog en ik hoopte nog lang plezier van hem te hebben. Ik had de dood wel in Blacky's ogen gezien. Maar je hoopt toch dat het niet zo is. Jammer genoeg was het niet al te lang daarna zo ver dat ik Blacky heb moeten laten inslapen. Na een tijdje begon ik wat rond te kijken en vooral naar Windhonden of windhonden kruisingen. Ik heb windhonden altijd mooi gevonden. Tijdens een meditatie kreeg ik opeens Blacky voor mijn ogen en naast haar zat een mooi hond. We maakten ons gereed om te gaan wandelen. Ik weet even niet meer of ik nou al aan rondkijken was toen ik dit kreeg of dat ik nog moest beginnen. Maar dat is nu ook niet meer belangrijk. Ik vond Greyhounds in Nood en heb ook veel gelezen over de Galgo. En was dus ook zeer geïnteresseerd. En heb toen contact gezocht met de stichting. Omdat de adoptieconsulte die ik normaal zou moeten bellen niet aanwezig was. Heb ik eerst met iemand anders gesproken. En die naam contact op met iemand die ook 1 Galgo had en een Greyhound. En zij was zo aardig om eens met haar honden bij mij langs te komen. En dat was fijn. Daarna heb ik contact gehad met de adoptieconsulte die de regio doet waar ik woon. Je krijgt een intake gesprek en er word gekeken hoe je woont. Je krijgt niet zo maar een hond. En dat vind ik een goed iets. Ze zijn ook allemaal zo ontzettend aardig van de stichting.
Ik zeg altijd dat ik geen hond kan kiezen vanaf een foto. Je moet de hond eerst gezien hebben om te zien of er een klik is. Maar ik zag de foto van Irene (ze heet nu Sita) en ik wist meteen dat is mijn hond. Dat is de hond uit mijn droom en de meditatie. Dit zijn de foto's die bij Scooby en Greyhound in Nood van Sita stonden.


Copyright van deze foto's behoren toe aan Scooby. Mocht het zo zijn dat Scooby het liever niet heeft dat ik deze foto's gebruik dan zal ik ze meteen weg halen.

Maar ik ben toch een keer naar Nederweert geweest met mijn ouders om de honden eens te zien die er zaten. En toen viel Chana mij wel op. Wat een scheet. Ze durfde toen niet op mij af te komen. Maar je zag wel dat ze het wel heel graag wilde. Toen we weer weg gingen vond ik het heel moeilijk. Wat moet ik doen. Voor Sita gaan die nog in Spanje zit of voor Chana. Ook al vond ik het een erg moeilijke keuze heb ik gekozen voor Sita. Ik ben op mijn intuïtie afgegaan. Zo heb ik Blacky ook gekozen. En hij was een toppertje.
Zaterdag is ze aangekomen op Nederweert. Fermín Pérez van Scooby was er ook bij. Ik vond het echt een eer om hem te zien. Ik heb zo'n bewondering voor deze man die zo veel goeds doet voor de dieren in zijn land. Hij heeft ook nog even naar de tepels van Sita gekeken. Omdat ik dacht dat ze ontstoken waren. Resy vroeg het even aan hem om er naar te kijken. Maar alles was oké. Sommige zijn wat groter omdat ze puppy's heeft gehad. Ik had ook wel een vermoeden dat ze puppy's heeft gehad toen ik net gekozen had van de foto's die bij Greyhounds in Nood en Scooby van Sita stonden. En het is fijn dat ze niet ontstoken zijn. Misschien is ze wel nooit voor de jacht gebruikt en alleen voor het fokken?
Hij zij toen ook nog dat ze angstig is.
Sita was bang en durfde ook niet naar mij toe te komen. Het was gewoon wat teveel voor haar net uit de bus waar ze lang in heeft gezeten en dan ook nog veel mensen om haar heen.
Toen het steeds leger werd en er steeds meer mensen weg gingen durfde ze wat dichterbij te komen. Het fijne is ook dat als men een hond laat reserveren en ze komen en de klik zou er niet zijn dan is men niet verplicht de hond te nemen. Dan zoeken ze een ander tehuis voor hem. Alle honden die mee gekomen zijn voor de stichting zijn ook allemaal geadopteerd. Resy zij dat ook nog een keer tegen mij dat als het niet klikt dan hoef ik haar niet te nemen. Omdat wij er als laatste nog waren in het gedeelte waar ze even mochten bijkomen. Maar we waren gewoon even aan het wachten tot dat we aan de buurt waren. Want ze ging natuurlijk met ons mee. En ik zou haar echt niet meer willen missen. Ze is buiten nog erg bang. Maar in huis gaat het steeds beter. Ik vind het echt al zo goed gaan en ik ben zo ontzettend trots op haar. Als ze ergens van schrikt herstelt ze zich ook heel snel.
Toen we zaterdag de reis naar huis maakte was ze in het begin nerveus. Ze bleef staan en wilde ook steeds naar voren en liep heen en weer op de achterbank. Ik zat zelf ook achterin en ze zat ook vast met een soort gordel. Na ongeveer een half uur ging ze dan liggen. Later legde ze haar hoofdje heel kort op mijn hand. Toen weer iets later op mijn arm en dan weer later legde ze haar hoofd op mijn schoot en ging slapen. Ik was zo vertederd. Toen we thuis waren heb ik haar alles beneden laten zien, gewoon nog aan de lijn. Zodat ze wist waar het water stond waar ze mag gaan slapen en zo verder. Ze was erg nerveus en liep constant van het keukenraam terug naar de achterdeur. Later ging ze dan liggen op de oude plek van Blacky. En die plek vind ze heerlijk. S' nachts was ze ook nog heel erg onrustig en heb ik geen oog dicht gedaan.
Ik had wel nog een foto van haar gemaakt toen ze een uurtje op het kussen lag. Ze had toen het tuigje nog om. Wat ik later natuurlijk af heb gedaan in huis. Maar ik wilde haar de eerste uurtjes met rust laten.



31.09.2008
Ze begint steeds rustiger te worden en het kussen op de oude plek van Blacky is haar vaste ligplaats geworden. Ze mag ook op de bank maar dat wil ze nog niet. Dat komt wel als ze het zelf wil :-)



Ze vond de TV behoorlijk eng in het begin. Het geluid en de beelden maakten haar bang. Gisteren avond ben ik begonnen alleen de TV aan te zetten als ze op haar kussen lag en dan zonder geluid in het begin. Toen heb ik na een tijdje een beetje geluid toegevoegd. Vandaag ben ik daar verder mee gegaan. En ik denk dat het ongeveer bijmekaar 5 uur heeft geduurd tot dat ze er aan gewent was.
Ik heb een grote spiegel in de gang hangen die haar erg onrustig maakte. Constant keek ze naar haar eigen spiegelbeeld en wreef ze met haar neus er tegen aan. Later krabbelde ze er aan en begon ze te piepen. En omdat ze steeds onrusterger werd als ze bij de spiegel was heb ik de spiegel vandaag weg gehaald. Daar werken we later wel aan.

01.09.2008
Ze is behoorlijk bang tijdens het eten. Haar staart heeft ze dan tegen haar buik aan liggen en ze kijkt vaak angstig om haar heen. Toen ze bij de Mildert aankwam merkte ik ook dat ze niet echt durfde te eten. Ik laat haar daarom ook helemaal alleen als ze gaat eten. De eerste avond kwam ze wel eventjes tussen door kijken of ik er nog was. Nu eet ze gewoon alles in een keer op. Maar is nog steeds bang. Maar dat trekt wel weg als ze merkt dat er geen andere hond of mensen zijn die haar eten af willen pakken. Ze vind de Carnibest erg lekker. Momenteel meng ik dat nog met brokken zodat ze langzaam over stapt.
Ze is sinds de eerste seconde dat ze bij mij is zindelijk. Ik vind dat echt fantastisch. Ik ben zo trots op haar.
Het knuffelen vind ze ook fijn. Ze komt nog niet zelf naar mij toe om te knuffelen. Ze moet nog leren dat als ze naar mij toe komt dat ze dan ook knuffels krijgt als ze dat wil. Momenteel ga ik zo af een toe naar haar toe. Normaal zou ik haar juist, als ze op haar plek ligt met rust laten. Maar omdat ik zag toen ze aankwam dat ze een paar teken had wilde ik die weg gaan halen. En moest ik toch even naar haar toe. Toen merkte ik dat ze het lekker vond geaaid te worden. Ze vond het ook nog wel eng want haar neus begon te lopen van de stress. Maar ze deed haar ogen dicht en ondanks de stress die ze voelde genot ze ook.
Ik heb een Vitamix blender die ik elke dag gebruik en die natuurlijk veel lawaai maakt. En ik was dan ook erg benieuwd hoe ze zou reageren. De eerste keer schrok ze zich rot en sprong dan ook van haar kussen omhoog. Vandaag ging het al weer veel beter. Alleen haar hoofd ging omhoog en ze bleef gewoon liggen op haar kussen. Ik heb het geluid langzaam opgevoerd net zoals met de TV en dat werkte nu ook weer goed.

02.09.2008
Omdat ik sterk het gevoel had dat Sita het wel eens heel lekker zou vinden om een wandeling in het bos te maken. Zijn we vandaag dus naar het bos geweest. En dat was een zeer groot succes. Ze vond het autorijden in het begin wel eng. Ze was ontzettend aan het bibberen en ze wilde ook steeds naar voren. Ik zat zelf ook achterin en hield haar dan tegen. Mijn moeder was zo lief om te rijden. Ze zit wel vast in de auto met een soort autogordel maar ze heeft natuurlijk nog wel wat bewegingruimte.
Ze vond het zo heerlijk in het bos. Ze droeg haar staart heel hoog en ze genoot zichtelijk van de wandeling. Ze schrok maar 1 keer van een markeringpaal van een wandelroute. Toen ze weer rustig was (wat bij haar altijd heel snel gaat als ze ergens van schrikt) liep ik naar de markeringpaal om te laten zien dat het niet eng was. En bij de volgende paal die we tegen kwamen schrok ze niet meer en liep ze er gewoon langs. Het was zo een heerlijk gezicht om haar zo te zien genieten. Ze was niet op zoek naar wild gewoon lekker aan het lopen. Op de terug weg was ze niet meer bang in de auto en ging ze zelfs liggen.
Als we in de wijk lopen is ze momenteel nog zo bang. Dan schrikt ze zelfs van het ruisen van de bladeren.

03.09.2008
Vanmorgen is er wel een klein ongelukje gebeurt. Ze heeft geplast in huis. Maar dat is volledig mijn eigen schuld geweest. Gisteren avond wilde ik haar om 22.00 uur nog een keer uitlaten. Maar ze had totaal geen zin. Omdat ik zo moe was besloot ik dan toch maar naar bed te gaan en dan gewoon vanacht of s' morgens heel vroeg te gaan wandelen. Om 04.00 uur heb ik mij toen aangekleed om haar uit te laten. Maar ze had nog steeds geen zin ;-)
Dus toen ben ik er nog maar even ingekropen. Om half 7 uur (normaal sta ik altijd op tussen 05.00 - 06.00 uur en daarom ga ik ook vroeg naar bed) weer aangekleed om te gaan wandelen en nu wilde ze wel. Ik ging nog eventjes naar de wc en toen deed ze op dat moment een plas in huis. Ze kon het gewoon niet meer ophouden. Wat ook wel logisch is.
Ze vind het knuffels steeds heerlijker. Haar neus loopt niet meer. Ze strekt zich en geniet met haar ogen dicht. Ze kijkt steeds vaker happy uit haar ogen.
Ze is momenteel bang voor andere honden. Maar dat zou wel eens samen kunnen hangen met de angst die ze nog heeft als we in de wijk lopen. En het haar dan gewoon te veel word. Ik vermoed dat, dat vanzelf wel weer weg gaat als ze zekerder word. En als dat niet gebeurt dan gaan we daar gewoon aan werken.
Ze reageert goed op het Carnibest voer. De ontlasting word al steeds beter en minder veel. De eerste ontlasting stonk zo erg dat ik er misselijk van werd en was het ook heel veel. Ze is wel wat afgevallen maar dat zal door de stress komen en dat komt wel weer goed.
Inmiddels heb ik haar 3 keer geborstelt en dat gaat ze ook fijner vinden. Ze staat daarbij en heeft zo heeft ze de kans om weg te lopen als het haar teveel word.
Ze leert elke dag en gaat elke dag vooruit.
Ach ik ben zo blij dat ze bij mij is. En ben zo trots op haar. Ja ik weet dat heb ik al vaker geschreven en dat zal ik ook nog vaker zeggen en schrijven. hahahaha
Ik ben van plan hier dus een soort dagboek te maken. Er zullen tijden zijn dat ik veel schrijf en soms wat minder. Net zoals het uitkomt.
Ik zal best wel eens fouten maken. Dat ik situaties anders had aan moeten pakken. Maar voor mij is dit ook een leerproces net zoals voor Sita. Ik haal ervaringen uit het leven met Blacky en van alle andere honden die in mijn leven zijn geweest. Maar elke hond is anders en heeft zijn eigen karakter. Zodat je bij elke hond wel eens situaties anders moet aanpakken. Maar ik zal ieder geval mijn best doen om het Sita zo makkelijk mogelijk te maken om over al haar angsten heen te komen. Haar verleden kan ik niet ongedaan maken. Maar ik kan haar nu wel een heel fijn leven geven met veel liefde en geborgenheid.

Groetjes en veel liefs van Monique