woensdag 3 september 2008

Irene/Sita

Na het overlijden van Blacky wist ik wel dat er een nieuwe hond zou komen. Want zonder hond zou ik niet willen zijn. En sinds Zaterdag is er weer een nieuwe hond in mijn leven. Ik ben ontzettend blij dat ze bij mij is en ik zou haar nu al niet meer willen missen.
Kort voor het overlijden van Blacky had ik een droom van een beige hond die in mijn leven was. Ik vond die droom toen niet erg leuk want Blacky leefde nog en ik hoopte nog lang plezier van hem te hebben. Ik had de dood wel in Blacky's ogen gezien. Maar je hoopt toch dat het niet zo is. Jammer genoeg was het niet al te lang daarna zo ver dat ik Blacky heb moeten laten inslapen. Na een tijdje begon ik wat rond te kijken en vooral naar Windhonden of windhonden kruisingen. Ik heb windhonden altijd mooi gevonden. Tijdens een meditatie kreeg ik opeens Blacky voor mijn ogen en naast haar zat een mooi hond. We maakten ons gereed om te gaan wandelen. Ik weet even niet meer of ik nou al aan rondkijken was toen ik dit kreeg of dat ik nog moest beginnen. Maar dat is nu ook niet meer belangrijk. Ik vond Greyhounds in Nood en heb ook veel gelezen over de Galgo. En was dus ook zeer geïnteresseerd. En heb toen contact gezocht met de stichting. Omdat de adoptieconsulte die ik normaal zou moeten bellen niet aanwezig was. Heb ik eerst met iemand anders gesproken. En die naam contact op met iemand die ook 1 Galgo had en een Greyhound. En zij was zo aardig om eens met haar honden bij mij langs te komen. En dat was fijn. Daarna heb ik contact gehad met de adoptieconsulte die de regio doet waar ik woon. Je krijgt een intake gesprek en er word gekeken hoe je woont. Je krijgt niet zo maar een hond. En dat vind ik een goed iets. Ze zijn ook allemaal zo ontzettend aardig van de stichting.
Ik zeg altijd dat ik geen hond kan kiezen vanaf een foto. Je moet de hond eerst gezien hebben om te zien of er een klik is. Maar ik zag de foto van Irene (ze heet nu Sita) en ik wist meteen dat is mijn hond. Dat is de hond uit mijn droom en de meditatie. Dit zijn de foto's die bij Scooby en Greyhound in Nood van Sita stonden.


Copyright van deze foto's behoren toe aan Scooby. Mocht het zo zijn dat Scooby het liever niet heeft dat ik deze foto's gebruik dan zal ik ze meteen weg halen.

Maar ik ben toch een keer naar Nederweert geweest met mijn ouders om de honden eens te zien die er zaten. En toen viel Chana mij wel op. Wat een scheet. Ze durfde toen niet op mij af te komen. Maar je zag wel dat ze het wel heel graag wilde. Toen we weer weg gingen vond ik het heel moeilijk. Wat moet ik doen. Voor Sita gaan die nog in Spanje zit of voor Chana. Ook al vond ik het een erg moeilijke keuze heb ik gekozen voor Sita. Ik ben op mijn intuïtie afgegaan. Zo heb ik Blacky ook gekozen. En hij was een toppertje.
Zaterdag is ze aangekomen op Nederweert. Fermín Pérez van Scooby was er ook bij. Ik vond het echt een eer om hem te zien. Ik heb zo'n bewondering voor deze man die zo veel goeds doet voor de dieren in zijn land. Hij heeft ook nog even naar de tepels van Sita gekeken. Omdat ik dacht dat ze ontstoken waren. Resy vroeg het even aan hem om er naar te kijken. Maar alles was oké. Sommige zijn wat groter omdat ze puppy's heeft gehad. Ik had ook wel een vermoeden dat ze puppy's heeft gehad toen ik net gekozen had van de foto's die bij Greyhounds in Nood en Scooby van Sita stonden. En het is fijn dat ze niet ontstoken zijn. Misschien is ze wel nooit voor de jacht gebruikt en alleen voor het fokken?
Hij zij toen ook nog dat ze angstig is.
Sita was bang en durfde ook niet naar mij toe te komen. Het was gewoon wat teveel voor haar net uit de bus waar ze lang in heeft gezeten en dan ook nog veel mensen om haar heen.
Toen het steeds leger werd en er steeds meer mensen weg gingen durfde ze wat dichterbij te komen. Het fijne is ook dat als men een hond laat reserveren en ze komen en de klik zou er niet zijn dan is men niet verplicht de hond te nemen. Dan zoeken ze een ander tehuis voor hem. Alle honden die mee gekomen zijn voor de stichting zijn ook allemaal geadopteerd. Resy zij dat ook nog een keer tegen mij dat als het niet klikt dan hoef ik haar niet te nemen. Omdat wij er als laatste nog waren in het gedeelte waar ze even mochten bijkomen. Maar we waren gewoon even aan het wachten tot dat we aan de buurt waren. Want ze ging natuurlijk met ons mee. En ik zou haar echt niet meer willen missen. Ze is buiten nog erg bang. Maar in huis gaat het steeds beter. Ik vind het echt al zo goed gaan en ik ben zo ontzettend trots op haar. Als ze ergens van schrikt herstelt ze zich ook heel snel.
Toen we zaterdag de reis naar huis maakte was ze in het begin nerveus. Ze bleef staan en wilde ook steeds naar voren en liep heen en weer op de achterbank. Ik zat zelf ook achterin en ze zat ook vast met een soort gordel. Na ongeveer een half uur ging ze dan liggen. Later legde ze haar hoofdje heel kort op mijn hand. Toen weer iets later op mijn arm en dan weer later legde ze haar hoofd op mijn schoot en ging slapen. Ik was zo vertederd. Toen we thuis waren heb ik haar alles beneden laten zien, gewoon nog aan de lijn. Zodat ze wist waar het water stond waar ze mag gaan slapen en zo verder. Ze was erg nerveus en liep constant van het keukenraam terug naar de achterdeur. Later ging ze dan liggen op de oude plek van Blacky. En die plek vind ze heerlijk. S' nachts was ze ook nog heel erg onrustig en heb ik geen oog dicht gedaan.
Ik had wel nog een foto van haar gemaakt toen ze een uurtje op het kussen lag. Ze had toen het tuigje nog om. Wat ik later natuurlijk af heb gedaan in huis. Maar ik wilde haar de eerste uurtjes met rust laten.



31.09.2008
Ze begint steeds rustiger te worden en het kussen op de oude plek van Blacky is haar vaste ligplaats geworden. Ze mag ook op de bank maar dat wil ze nog niet. Dat komt wel als ze het zelf wil :-)



Ze vond de TV behoorlijk eng in het begin. Het geluid en de beelden maakten haar bang. Gisteren avond ben ik begonnen alleen de TV aan te zetten als ze op haar kussen lag en dan zonder geluid in het begin. Toen heb ik na een tijdje een beetje geluid toegevoegd. Vandaag ben ik daar verder mee gegaan. En ik denk dat het ongeveer bijmekaar 5 uur heeft geduurd tot dat ze er aan gewent was.
Ik heb een grote spiegel in de gang hangen die haar erg onrustig maakte. Constant keek ze naar haar eigen spiegelbeeld en wreef ze met haar neus er tegen aan. Later krabbelde ze er aan en begon ze te piepen. En omdat ze steeds onrusterger werd als ze bij de spiegel was heb ik de spiegel vandaag weg gehaald. Daar werken we later wel aan.

01.09.2008
Ze is behoorlijk bang tijdens het eten. Haar staart heeft ze dan tegen haar buik aan liggen en ze kijkt vaak angstig om haar heen. Toen ze bij de Mildert aankwam merkte ik ook dat ze niet echt durfde te eten. Ik laat haar daarom ook helemaal alleen als ze gaat eten. De eerste avond kwam ze wel eventjes tussen door kijken of ik er nog was. Nu eet ze gewoon alles in een keer op. Maar is nog steeds bang. Maar dat trekt wel weg als ze merkt dat er geen andere hond of mensen zijn die haar eten af willen pakken. Ze vind de Carnibest erg lekker. Momenteel meng ik dat nog met brokken zodat ze langzaam over stapt.
Ze is sinds de eerste seconde dat ze bij mij is zindelijk. Ik vind dat echt fantastisch. Ik ben zo trots op haar.
Het knuffelen vind ze ook fijn. Ze komt nog niet zelf naar mij toe om te knuffelen. Ze moet nog leren dat als ze naar mij toe komt dat ze dan ook knuffels krijgt als ze dat wil. Momenteel ga ik zo af een toe naar haar toe. Normaal zou ik haar juist, als ze op haar plek ligt met rust laten. Maar omdat ik zag toen ze aankwam dat ze een paar teken had wilde ik die weg gaan halen. En moest ik toch even naar haar toe. Toen merkte ik dat ze het lekker vond geaaid te worden. Ze vond het ook nog wel eng want haar neus begon te lopen van de stress. Maar ze deed haar ogen dicht en ondanks de stress die ze voelde genot ze ook.
Ik heb een Vitamix blender die ik elke dag gebruik en die natuurlijk veel lawaai maakt. En ik was dan ook erg benieuwd hoe ze zou reageren. De eerste keer schrok ze zich rot en sprong dan ook van haar kussen omhoog. Vandaag ging het al weer veel beter. Alleen haar hoofd ging omhoog en ze bleef gewoon liggen op haar kussen. Ik heb het geluid langzaam opgevoerd net zoals met de TV en dat werkte nu ook weer goed.

02.09.2008
Omdat ik sterk het gevoel had dat Sita het wel eens heel lekker zou vinden om een wandeling in het bos te maken. Zijn we vandaag dus naar het bos geweest. En dat was een zeer groot succes. Ze vond het autorijden in het begin wel eng. Ze was ontzettend aan het bibberen en ze wilde ook steeds naar voren. Ik zat zelf ook achterin en hield haar dan tegen. Mijn moeder was zo lief om te rijden. Ze zit wel vast in de auto met een soort autogordel maar ze heeft natuurlijk nog wel wat bewegingruimte.
Ze vond het zo heerlijk in het bos. Ze droeg haar staart heel hoog en ze genoot zichtelijk van de wandeling. Ze schrok maar 1 keer van een markeringpaal van een wandelroute. Toen ze weer rustig was (wat bij haar altijd heel snel gaat als ze ergens van schrikt) liep ik naar de markeringpaal om te laten zien dat het niet eng was. En bij de volgende paal die we tegen kwamen schrok ze niet meer en liep ze er gewoon langs. Het was zo een heerlijk gezicht om haar zo te zien genieten. Ze was niet op zoek naar wild gewoon lekker aan het lopen. Op de terug weg was ze niet meer bang in de auto en ging ze zelfs liggen.
Als we in de wijk lopen is ze momenteel nog zo bang. Dan schrikt ze zelfs van het ruisen van de bladeren.

03.09.2008
Vanmorgen is er wel een klein ongelukje gebeurt. Ze heeft geplast in huis. Maar dat is volledig mijn eigen schuld geweest. Gisteren avond wilde ik haar om 22.00 uur nog een keer uitlaten. Maar ze had totaal geen zin. Omdat ik zo moe was besloot ik dan toch maar naar bed te gaan en dan gewoon vanacht of s' morgens heel vroeg te gaan wandelen. Om 04.00 uur heb ik mij toen aangekleed om haar uit te laten. Maar ze had nog steeds geen zin ;-)
Dus toen ben ik er nog maar even ingekropen. Om half 7 uur (normaal sta ik altijd op tussen 05.00 - 06.00 uur en daarom ga ik ook vroeg naar bed) weer aangekleed om te gaan wandelen en nu wilde ze wel. Ik ging nog eventjes naar de wc en toen deed ze op dat moment een plas in huis. Ze kon het gewoon niet meer ophouden. Wat ook wel logisch is.
Ze vind het knuffels steeds heerlijker. Haar neus loopt niet meer. Ze strekt zich en geniet met haar ogen dicht. Ze kijkt steeds vaker happy uit haar ogen.
Ze is momenteel bang voor andere honden. Maar dat zou wel eens samen kunnen hangen met de angst die ze nog heeft als we in de wijk lopen. En het haar dan gewoon te veel word. Ik vermoed dat, dat vanzelf wel weer weg gaat als ze zekerder word. En als dat niet gebeurt dan gaan we daar gewoon aan werken.
Ze reageert goed op het Carnibest voer. De ontlasting word al steeds beter en minder veel. De eerste ontlasting stonk zo erg dat ik er misselijk van werd en was het ook heel veel. Ze is wel wat afgevallen maar dat zal door de stress komen en dat komt wel weer goed.
Inmiddels heb ik haar 3 keer geborstelt en dat gaat ze ook fijner vinden. Ze staat daarbij en heeft zo heeft ze de kans om weg te lopen als het haar teveel word.
Ze leert elke dag en gaat elke dag vooruit.
Ach ik ben zo blij dat ze bij mij is. En ben zo trots op haar. Ja ik weet dat heb ik al vaker geschreven en dat zal ik ook nog vaker zeggen en schrijven. hahahaha
Ik ben van plan hier dus een soort dagboek te maken. Er zullen tijden zijn dat ik veel schrijf en soms wat minder. Net zoals het uitkomt.
Ik zal best wel eens fouten maken. Dat ik situaties anders had aan moeten pakken. Maar voor mij is dit ook een leerproces net zoals voor Sita. Ik haal ervaringen uit het leven met Blacky en van alle andere honden die in mijn leven zijn geweest. Maar elke hond is anders en heeft zijn eigen karakter. Zodat je bij elke hond wel eens situaties anders moet aanpakken. Maar ik zal ieder geval mijn best doen om het Sita zo makkelijk mogelijk te maken om over al haar angsten heen te komen. Haar verleden kan ik niet ongedaan maken. Maar ik kan haar nu wel een heel fijn leven geven met veel liefde en geborgenheid.

Groetjes en veel liefs van Monique

1 opmerking:

monART zei

Leuk en interesant om het allemaal te lezen Monique, ik ben blij dat ze nu bij je is. Het is goed voor jullie allebei ;-)