woensdag 24 september 2008

Van alles


Het is alweer een paar dagen geleden dat ik wat heb geschreven. Maar het gaat allemaal goed. De koorts is niet meer terug gekomen en daar ben ik heel blij mee. Vrijdag had ik ook de dierenarts gebeld dat ik het momenteel ook niet nodig vond om langs te komen. Maar als het opeens slechter zou gaan ik natuurlijk wel meteen zou bellen. Toen kreeg ze vrijdag avond opeens een hele vieze neus. Er kwamen opeens grote stuken snot uit haar neus die ook wit en gelig was. Ik dacht natuurlijk meteen oh wat is dit. Heb ik net de dierenarts afgebeld. Nou was het wel zo dat als ik die middag gegaan was er ook nog niets te zien was. Maar ik schrok natuurlijk wel en dacht dan moet ik maandag maar naar de dierenarts. Of als het heel erg word naar de weekenddienst. Maar zaterdag was het al weer bijna over en kwam er alleen nog wat witachtige vlooibare vocht uit. En ook niet de hele dag. En zondag was het weer helemaal weg. Wat mij ook opeens opviel op zaterdag dat ze tijdens het wandelen opeens veel meer om haar heen keek en ook opeens veel meer aan het snuffelen was in de lucht. Niet op de grond. Daar heeft ze nog steeds geen interesse in. Maar in de lucht. Ook begon ze veel meer aan mij te snuffelen en zo. Het lijkt er op dat het iets was wat er gewoon uit moest en ze zich nu veel beter voelt. En daar ben ik natuurlijk erg blij om.

Ik vergeet trouwens steeds te vertellen dat Sita een litteken op haar oog heeft. Ik had al wel wat gezien maar kon niet goed zien wat het precies was en heb dat natuurlijk ook even na laten kijken. Ze heeft een klein zwart vlekje maar ook een litteken op haar rechter oog. Zo te zien heeft ze het al een tijdje want ze heeft er geen ontsteking aan of zo. Dus misschien dat ze het in Scooby heeft opgelopen of bij de vorige eigenaar. Hoe ze er aan is gekomen zal ik wel nooit te weten komen. Ze moet natuurlijk wel om het litteken heen kijken en daardoor komen de beelden natuurlijk heel anders bij haar binnen. Je ziet ook dat ze het meest schrikt wat aan de haar rechter kant gebeurt.

Sita vind het helemaal niet prettig als ik aan haar voetjes zit. Ze trekt dan altijd heel snel haar poot terug. Omdat ze toch moet leren dat ik aan haar voetjes zit. Ben ik begonnen om regelmatig haar poten te aaien en af een toe haar voetjes tijdens het aaien iets vast te pakken. Zodat ze op een langzame manier er aan kan wennen. En ik in de toekomst de nagels kan knippen. Want dat zou nu niet mogelijk zijn. Gelukkig heeft ze korte nagels en is het momenteel niet nodig.

Ik ben natuurlijk ook het alleen zijn aan het oefenen. En dat gaat heel goed. Tot nu is ze al 2 keer een half uur alleen geweest. En dat gaan we natuurlijk nog verder opvoeren. Het zou mooi zijn als ze tot 3 uur alleen zou kunnen zijn. Het zal op zich niet vaak voorkomen dat ze alleen moet zijn. Maar het is natuurlijk wel prettig als het eens kan.

Ik sta er soms van te kijken hoe onsensibel sommige mensen kunnen zijn. Sita en ik waren vrijdag lekker aan het wandelen in het bos. Ik kwam een vrouw tegen met 2 honden. 1 kleintje en 1 grote. Ze hield de grote dichter tegen zich aan toen ze mij en Sita zag aankomen. Dus ik vroeg of de hond misschien agressief was en ze zij dat het een reu is. Alsof dat altijd moet betekenen dat een reu agressief is. Ik zij dat Sita een teefje is. En dan zou het volgens haar goed gaan. Ze liet haar grote hond op Sita afgaan en het was duidelijk dat Sita heel erg bang was. En dan ga je er van uit dat die vrouw het wel begrijpt dat ze gewoon door moet lopen. Maar nee hoor, ze laat haar grote hond nog een keer op Sita af gaan. Die kleine hond begon heel hart te blaffen en te grommen. Sita en ik konden geen kant op. Ik was toch kwaad op die mevrouw. Dit was dus iemand die geen inzicht heeft in een angstige hond en dat het dan gewoon beter is om verder te lopen en niet nog eens je hond op een angstige hond af te laten gaan. Het had gelukkig geen nadelige gevolgen voor Sita. Want het gaat juist zo goed met andere honden. Ze durft nu al vaak aan andere honden voorbij te lopen. Ook al komen ze frontaal op haar af. Ze loopt er wel met een kleine boog langs. Maar ik vind het echt een grote vooruit gang.


Het is heel goed geweest om de koekjes los te koppelen van het tuigje en haar even met rust te laten wat het uitlaten betreft. Ze heeft gewoon even haar behoefde in de tuin gedaan. Maar omdat het steeds langer duurde voordat ze haar behoefde ging doen. En het zelfs op een dag zo was dat ze om half 6 s’ morgens haar behoefde had gedaan en toen om 19.50 uur ze nog steeds niets had gedaan. Wat natuurlijk nooit gezond kan zijn als het zo lang in het lichaam is. Heb ik toen besloten haar toch op een zachte manier te dwingen. Ik heb haar halsband om gedaan en het tuigje om haar nek gedaan, maar nog niet vast geklikt. Dat vond ze natuurlijk niet echt leuk. Toen heb ik de lijn vast geklikt en heb heel zachtjes aan de lijn getrokken, en kwam ze tot mijn verbazing snel mee. Bij de volgende keer ging het ook zo maar hoefde ik niet echt meer zachtjes aan de lijn te trekken. Na een korte tijd hoefde ik haar alleen nog het tuigje om haar nek te doen en stond ze op. En op een morgen toen ik mijn schoenen aan deed in de gang, kwam ze opeens naar de gang. Wat was ik trots op haar. Toen ik het tuigje pakte liep ze wel weer hart weg. Maar ze kwam daarna toch weer terug. Nu komt ze al regelmatig zelf naar de gang als het tijd is om te gaan wandelen en ik mij gereed maak om te gaan wandelen. Af een toe moet ik nog wel het tuigje op haar plek om haar nek doen. Maar ik vind het al echt goed gaan. We gaan ook elke dag naar het bos en dat vind ze zo heerlijk. In de auto bibbert zo nog regelmatig maar dat zal in de toekomst ook wel over gaan.

Momenteel ben ik bezig om haar te leren trap lopen. In het bos waar ik momenteel kom is een vrij natuurlijke trap aangelegd. En omdat ze dan lekker ontspannen is, is dat een goed moment om te oefenen. De treden zijn wel wat uit elkaar zodat ze op sommige treden zelfs schijn in zijn geheel kan staan. Maar om te oefenen in het begin zijn ze perfect. Naar boven ging ze telkens een paar treden en dan stond ze weer stil. Ik heb het wel met een beetje licht dwang moeten doen. Maar ze deed het en kreeg tijdens het oefenen natuurlijk heel veel complimenten. De trap naar beneden lopen vond ze duidelijk makelijker. De volgende keer (gisteren) dat ik wilde oefenen waren ze bezig met het onderhoud van de tuin die bij het bos zit. Dus toen was ze erg nerveus door het lawaai en ging het minder goed.
We zijn ook gisteren naar mijn ouders geweest en omdat ze daar ook trappen hebben dacht ik laat ik het maar eventjes proberen. Want die trappen zijn ook overzichtelijk en niet 1 hele lange trap met een bocht zoals bij mij thuis. Ze was erg nerveus maar weer met een beetje zachte dwang en geruststellend praten lukte het tot op het tussen gedeelte van de trappen. Daar hebben we dan even gestaan en toen weer een stukje trap. Ook dit ging weer goed. Omdat het zo goed ging wilde ik nog eventjes nog een stukje trap proberen en dan van de volgende verdieping de lift pakken. In het begin wilde ze niet en toen lukt het toch weer wel. En hebben we weer even gerust op het gedeelte tussen de trappen. Om naar de volgende verdieping te gaan moesten we nog een paar treden. Maar ze wilde niet meer. Ik heb het nog wel eventjes geprobeerd maar ze weigerde en ze kreeg zelfs zulke zweetvoetjes dat er natte voet afdrukken op het beton stonden. Dus toen ben ik op de trap gaan zitten en heb haar geaaid en zachtjes met haar gepraat. En ze leunde tegen mij aan. Toen ze weer helemaal ontspannen was zijn we de trap naar beneden gegaan, wat heel goed ging en hebben we de lift genomen naar mijn ouders. Wat later zijn mijn moeder, Sita en ik nog eventjes naar een drop gereden. En hebben we in een rustige winkelstraat gelopen. En dat ging echt heel goed. Ze was af een toe wat onzeker en soms wat angstig. Maar het grootste gedeelte ging het goed. Omdat het zo goed ging zijn we zelfs even in een schoenenzaak gegaan en hebben daar eventjes rondgelopen. Ook hebben we even gezeten in de winkel en heeft mijn moeder nog wat verder rond gekeken.
Omdat er die dag toch best wat stress was voor Sita zijn we als afsluiting van die dag en als laatste wandeling lekker nog eventjes naar het bos geweest.

Vandaag zijn we ook weer lekker naar het bos geweest. En we hebben de trappen weer geoefend. Ze laat mij elke keer weer verbaasd staan. Ze waren nog volop bezig in de tuin zoals gisteren. Maar ze rende de trap op alsof ze het altijd al heeft gedaan. En later ging ze ook heel vlot de trap af. Toen ben ik toch nog maar eventjes naar mijn ouders gereden om ook die trap even te proberen. En dat ging ook allemaal heel vlot naar boven. Se naam zelfs 2 treden per keer. Tot dat we aan het punt waren beland waar ze gisteren ook voor geen meter meer verder wilde en kreeg ze weer zweetvoetjes. Ik heb toen maar weer even gewacht tot dat ze weer rustig en ontspannen was en zijn we weer naar beneden gegaan. En toen weer naar huis. Morgen gaan we gewoon weer verder oefenen. En dan kan ik misschien binnenkort in mijn eigen huis gaan oefenen met de trap.

De foto’s die ik in dit bericht heb verwerkt heb ik gemaakt toen we net bij mijn ouders binnen waren.
Het is een lang bericht geworden. Maar ik had ook zo veel te vertellen.

Geen opmerkingen: