vrijdag 26 december 2008

Deel 2

Arcen (vakantiehuisje)
Sinds Sita bij mij is zijn we al 2 keer naar het vakantiehuisje in Arcen geweest. De eerste keer was natuurlijk best spannend. Hoe zou ze het vinden en hoe zal ze zich gedragen. Maar het ging de eerste keer meteen goed. Ze voelt zich daar net zo fijn als ik. Ze voelt zich zelfs in dat huisje net wat ontspannender dan thuis. Dat zal ook komen omdat het daar gewoon rustiger is als we gaan wandelen maar ook rondom het huisje is het gewoon een stuk rustiger. Ik ben natuurlijk ontzettend blij dat ze zich daar zo goed voelt. Want ik ben daar ook altijd heel graag en zou ook het liefst in die omgeving wonen. Je kunt daar gewoon zo heerlijk wandelen en ook in het weekend vind je daar veel plekken waar je kunt wandelen zonder dat je er iemand tegenkomt. Dat lukt je niet waar ik woon. Daar is het in het weekend file wandelen. En dat vind ik vreselijk.
We zijn ook uit eten geweest en toen was Sita ook mee en dat ging super. Ze was in het begin wat onrustig en toen vroeg ik mijn vader of die even mijn Jas wilde halen. Die heb ik toen neer gelegd en ze ging vrij snel op mijn jas liggen en was er niets meer aan de hand. En hebben we heerlijk kunnen eten.
Ze heeft in Arcen ook geleerd aan de lange lijn te lopen. Juist omdat je daar niet vaak andere honden tegenkomt waar ik loop was dat een goede manier om haar te leren aan de lange lijn te lopen. Ik had een nieuwe lange lijn gekocht met een band en niet met een koord. Zodat het veiliger voor Sita is. Ze vond het aan het begin doodeng. Omdat als ik heb op een bepaalde lengte zette maakt die veel lawaai als de rol van het band heen en weer gaat. (dat was niet met die lange lijn met het koord.) Ik dacht in het begin wel “oh dat word nog wat” maar uiteindelijk viel het allemaal mee. Ze raakte in het begin nog wel regelmatig in een soort paniek als de lijn aan het einde was. Dan bokte ze en sprong in het rond. En als het geluid er was keek ze angstig rond. Maar dat werd steeds minder. Tegenwoordig is het zo dat ze zelfs ook wel eens een beetje galoppeert als ik bijvoorbeeld naar links wil en zij al een stukje de andere kant is opgelopen. En ik dan zeg kom Sita. Ook staat ze nu regelmatig stil en wacht dan op mij tot dat ik bij haar in de buurt ben en dan loopt ze weer verder. Je kunt dus zeggen dat ze al goed gewend is aan de lange lijn. Ik gebruik de lange lijn alleen in het bos en ook alleen als het niet druk is. Maar ja als het druk is ga ik ook niet naar het bos ;-)
Op de vakantie ben ik ook langzaam begonnen haar minder vaak Dubbel te beveiligen. Want ze schrikt tegenwoordig veel minder als we aan het wandelen zijn. Nu loopt ze eigenlijk alleen nog maar sporadisch dubbel beveiligd. Voor het bos (aan de lange lijn) heeft ze een tuigje wat ik ook gebruik voor in de auto. En als we aan het wandelen zijn, zoals in de wijk dan gebruik ik alleen een halsband. Maar omdat binnenkort wat meer vuurwerk af word gestoken zal ik wel weer tijdelijk dubbel beveiligen. Daar ik nog niet weet hoe ze daar op zal reageren.

Niet in de auto durven
Ze houdt niet echt van autorijden. Ze is altijd in het begin heel erg aan het bibberen en ze hijgt ook ontzettend veel en snel. Maar gelukkig word ze niet misselijk. Want dat zou een stuk minder fijn zijn. Maar er is zelfs een korte periode geweest dat ze de auto niet meer in wilde. Waardoor dat precies is gekomen weet ik niet. In het begin heb ik haar nog wel een soort kunnen overhalen maar dat duurde steeds langer. Dus toen heb ik het maar anders aangepakt. Ik heb haar wel altijd de keus gelaten of ze er zelf in wilde stappen. Maar als ze dat na de eerst keer dat ik zeg ga maar niet deed tilde ik haar er gewoon in. Toen ze net bij mij was heb ik haar ook telkens er in getild omdat ze toen nog geeneens wist hoe ze er in moest komen. Dus zo de auto in getild worden was niet vreemd voor haar. Dat heb ik denk 2 weken moeten doen en opeens stapte ze weer vanzelf de auto in. Wat nou de oorzaak was weet ik niet maar dat geeft ook niet. Ik ben wel benieuwd of ze ooit gewoon ontspannen in de auto zit. Want als we met de auto weg gaan betekend het eigenlijk altijd een leuke wandeling.

Tanden
Toen we de eerste keer bij de dierenarts waren had hij gezegd dat er wel iets aan haar tanden moest gebeuren. Daar ze veel tandsteen had. Maar we zouden daar even mee wachten. Ze had toen ja ook koorts en zo in het begin. Daar ik Sita rauwe voeding geef en ze ook allerlei kauwbotjes en zo krijgt (hoewel ze nog steeds niet weet wat ze met een buffelhuidbot moet). Maar ik kon laatst vaststellen dat haar tanden volledig schoon geworden waren. Dus ze hoeft daarvoor niet onder de narcose :-). Dat is het voordeel van Rauwe voeding en botjes. Brokken geven vaak tandsteen.

Bibberen
S’ morgens was het altijd zo dat ze bibberde als ik naar haar toe ging. Overdag had ze dat geheel niet als ik haar ging knuffelen of zo. Maar s’ morgens was dat wel het geval. Ik liet haar dan ook altijd in rust en kreeg ze pas haar ochtendknuffel als ze zo ver was dat ze even in de tuin wilde. Toen wij in Arcen waren de laatste keer. Heb ik beneden geslapen, en opeens ging ze midden in de nacht naast mijn matras staan en toen ging ze zitten. Toen dat gebeurde heb ik van boven de dekens gehaald die voor op het bed zijn (haar dekens voor op bed) en heb ik de dekens naast het matras gelegd en ging ze tegen het matras op de deken liggen. Vanaf die tijd sliep ze in Arcen elke nacht op die dekens bij mij. Wat ik natuurlijk heerlijk vond. En sindsdien bibbert ze ook niet meer s’ morgens als ik naar haar toe ga om haar een ochtendknuffel te geven. Ze krijgt steeds iets meer vertrouwen.

Alleen zijn
Ze kan heel goed alleen zijn. Ze maakt niets stuk. Ik ben het nog steeds zo nu en dan aan het oefenen zodat ze er goed aan kan wennen. Ze hoeft in principe niet vaak alleen te zijn. Maar ik wil het haar natuurlijk wel leren. Want het is wel fijn als ze het kan. Zelfs het alleen zijn in het vakantiehuisje gaat goed. Het langste was 3 en half uur. En dat is natuurlijk heel fijn. Als ik eens naar de stad wil of eens op bezoek waar ze niet mee kan. En natuurlijk boodschappen doen. Ik zelf moet er ook eigenlijk nog aan wennen dat ik nu een hond heb die wel alleen kan zijn. Blacky kon dat niet. Het laatste jaar van zijn leven kon ik wel eventjes boodschappen doen als het niet te lang duurde. Maar als ik Sita alleen laat heb ik nog steeds een soort gespannen gevoel in mijn buik. Maar dat gaat vanzelf wel over als ik elke keer weer zie dat ze het goed doet. :-)

Deel 3 komt over een paar dagen :-)

Geen opmerkingen: