donderdag 19 maart 2009

Mevrouw Piep

Het is al weer een tijd terug dat ik wat heb geschreven over Sita. Omdat ik natuurlijk eigenlijk deel 3 wilde schrijven en dat eigenlijk steeds meer zou worden wat ik moest schrijven. Stelde ik het steeds uit. Dus heb ik maar besloten gewoon nu telkens wat te schrijven en niet alles wat ik van plan was. Maar zal wel zo nu en dan terug grijpen naar iets wat in deel 3 was gekomen. Ik heb door het bericht 4 foto’s toegevoegd die ik heb genomen in De Hamert een fantastisch natuur gebied waar ik ontzettend graag kom als ik in Arcen zit. Sita vind het daar ook heerlijk. De foto’s zijn niet helemaal van goede kwaliteit maar vond het toch leuk om ze toe te voegen. Het jasje wat ze daar aan heeft heb ik zelf gemaakt van een deken ;-) het werkt goed.



Sita is echt zo lief. Ze haalt geen kattenkwaad uit. Als we aan het wandelen zijn en ze loopt aan de lange lijn dan luistert ze ook heel goed. Als ik ze roep komt ze tegenwoordig snel en heel vrolijk naar mij toe gelopen. Ze gaat in het bos ook steeds vaker kwispelen.In huis durft ze nog niet echt rond te lopen. Alleen als ze weet dat we gaan wandelen, durft ze wel rond te lopen. Dan durft ze tegenwoordig tussen de salontafel en de bank te lopen. Wat ze in het begin echt niet durfde. Ook als het zo ver is dat we gaan wandelen. Wat ze heel duidelijk aan mijn stem merkt en aan mijn manier van doen. Begint ze te piepen. Piepen is echt haar manier van communiceren. Ze staat dan meestal niet meteen op maar gaat dan dus eerst praten (piepen). Af een toe piept ze ook gewoon zo als we niet gaan wandelen. En als het etenstijd is en ik ben niet snel genoeg begint ze te piepen ;-). Of als we de wijk weer binnen rijden waar we wonen of bij mijn ouders in de straat. Ze doet het ook al in Arcen bij het vakantiehuis van mijn ouders. Ze is dus echt mevrouw piep. Hahaha. Wel soms een beetje lastig omdat ik nog niet echt het piepen kan onderscheiden. Want als ze bijvoorbeeld eens tussendoor uit moet dan is het wat lastig te bepalen of ze uit moet of gewoon zomaar even piept.



Ik sta er wel van te kijken waar honden allemaal bang voor kunnen zijn. Nu de zon wat vaker gaat schijnen. En dus ook in huis schijnt en dus schaduwen en licht vlakken veroorzaakt ben ik er dus achter gekomen dat honden zelfs daar voor bang kunnen zijn. Ik krijg steeds vaker het gevoel dat Sita niet veel of nooit buiten is geweest. Het is gewoon zielig dat als dan de zon schijnt ze gewoon gestrest word en bang en heel snel ligt te ademen. Ze zal er wel met de tijd aan wennen. Maar sneu vind ik het wel voor haar.



Sinds een tijdje durft ze s’ morgens in de tuin. In het begin deed ze alleen haar behoefde en liep toen weer snel naar binnen. Sinds een paar weken heeft ze ontdekt dat renen ook wel leuk is in de tuin. En dat doet ze nu ook elke morgen. Ik hoop in de toekomst eens een digitale video camera te kopen zodat ik eens wat filmpjes kan maken van Sita. Het is zo leuk te zien hoe ze dan aan het rennen is en soms een speelhouding aan neemt. Maar als je ziet hoe het gras er nu uit ziet. Oeps. Maar ja dat is niet anders. Blacky rende ook wel in de tuin maar niet zo zoals zij. Bij Blacky zag je niet zo ontzettend veel aan het gras. Ik wil wel proberen om echt sport en speel gras te zaaien. Kijken of dat opkomt en of het dan wat beter houd. Lukt dat niet dan heb ik gewoon pech. ;-) Ik hoop dat ze binnenkort ook overdag in de tuin durft om lekker te scharrelen en te rennen. Ze heeft het tot nu toe 2 keer aangedurft om overdag naar buiten te gaan.



Sinds een paar maanden heb ik een nieuwe lijn. Mijn oude lijn was echt aan vervanging toe. Die was ook al 16 jaar oud. Ik was op zich nog niet van plan om hem te vervangen maar het werd toch tijd. Want tijdens het wandelen is die 2 keer los gegaan van Sita’s koppelstuk. Ik schrok mij toen echt rot. Bij de eerst keer dacht ik het kwam doordat we aan de kruising stonden te wachten en ik haar toen aan het koppelstuk vast hield en dat ik hem toen misschien per ongeluk open had gemaakt. Maar later gebeurde het weer een keer en toen had ik niet de sluiting van de lijn vast. Gelukkig was het zo dat ze het telkens niet door had dat ze los was en ik haar heel snel weer vast kon pakken. Maar schrikken was dat wel. Dus toen heb ik maar besloten dat er een nieuwe lijn moest komen. Ik heb toen ook maar meteen besloten dan een lijn te kopen die je kunt verstellen en die je dan makkelijk vast kan maken een het tuigje en het halsband en dat ik dan geen koppelstuk meer nodig heb. Ik heb gekozen voor de Hunter hondenlijn Round & Soft wel een dure lijn maar wel erg fijn in gebruik.

Het is toch nog een heel bericht geworden.

Groetjes en veel liefs van Monique en een poot van Sita

Geen opmerkingen: